blog Hofreis - Big Walk 2009 - NL

Van Orandabashi naar Nihonbashi, de laatste dag

2009-05-14T06:45:00.000+09:00

11 mei, het is maandag en al vroeg zitten we in de metro om later met de trein naar Chofu te gaan. Het is druk in de trein en we zijn blij dat we allen wat handbagage bij ons hebben. Het is vandaag een korte wandeldag en mogelijk zijn er nog wat wandelaars die met ons meestappen. Op het station in Chofu is het een drukte van belang en mede daardoor nemen we een andere uitgang dan we twee dagen geleden als ingang gebruikt hebben. We zijn stipt op tijd maar we vinden geen medewandelaars. Ook Masaji San, die deze keer van huis moet komen, vinden we nergens. Ik besluit om even bij de hoofdingang te kijken en ja hoor. Daar staan: Masaji San, Katayama San samen met nog enkele wandelaars van het eiland Kyushu op ons te wachten. We zijn in totaal met negen wandelaars en we gaan op stap. Op zich is de route van vandaag niet zo bijzonder interessant omdat deze uitsluitend door de bebouwde kom gaat. Als je net een lekker ritme hebt moet je weer stoppen voor de voetgangersoversteekplaats. Rond een uur of tien stappen we een conveniënt store binnen om wat voedsel en vloeistof in te slaan. Als iedereen weer uit de winkel is wordt er weinig haast gemaakt om weer op pad te gaan. Ik begrijp het even niet maar al spoedig blijkt er zich een dame bij de groep te voelen die zelf eigenlijk geen wandelaar is maar die ons via de website en de pers van het begin gevolgd heeft. Ze zal ongeveer 45 minuten met ons meestappen en maakt voortdurend een praatje met een van ons en de sluiter van haar fototoestel krijgt nauwelijks kans om in de ruststand te komen. Na een tijdje komen we weer een dame tegen met een klein kind en een baby. Zij blijkt drie jaar geleden op de laatste dag van onze Nakasendo met ons meegelopen te hebben en wil ons nu even succes toewensen voor morgen. Omdat het station van Shinjuku een moeilijk afspreekpunt is voor een grote groep wandelaars is besloten om morgen te starten in het Shinjuku park. Daarom zullen we vandaag ook hier finishen maar niet voordat we weer in een winkel wat te drinken gehaald hebben. Dan volgt een treinrit naar ons hostel en we zijn benieuwd of Beatrix en Winie inmiddels het hostel gevonden hebben. Als we de straat inlopen zien we Winie voor het raam van onze slaapkamer staan. Als we het hostel binnenstappen komt net Beatrix ons tegemoet. Dat is toch wel heel erg gezellig binnenkomen. Jammer eigenlijk dat wij zulke haast hebben omdat we, de basis groep, zijn uitgenodigd bij Masaji San thuis voor een dinerparty. Het is een behoorlijk lange rit naar Yokohama maar mevrouw Kitayama heeft met haar kookkunst gezorgd dat het meer dan de moeite waard is. Volgens mij heeft Masaji San de dag ervoor zijn vrouw precies verteld wat de groepsleden het lekkerst eten vinden. De avond vliegt voorbij en met een rond buikje beginnen we weer aan de treinrit terug naar Asakusa waar we rond twaalf uur aankomen. Morgen weer vroeg op dus nu snel naar de kooi.
Dan is het 12 mei, De laatste dag van onze hofreis. Het is een heel gedoe omdat de basisgroep de komende nacht in het Mandarinhotel slaapt en er bovendien vandaag ook nog twee Zweden zich bij ons zullen aanmelden. Morgen gaan we naar Kawaguchiko dus moet er heel wat georganiseerd worden met onze bagage. Omdat we vandaag zeker niet te laat willen komen gaan we ruim op tijd naar het station om naar Shinjuku te gaan. Vandaag wandelt de Duitse Engelbert ook met ons mee. In het Part aangekomen zijn we zeker niet de eersten. Alle zes oorspronkelijke hofreisgangers krijgen van Kitani San een speciale Happy die is ontworpen voor de viering van de 400 jaar handelsbetrekkingen. Dit wordt dus ons tenue voor vandaag. Het is even wachten maar de groep wandelaars groeit langzaam aan tot negentig personen. Voornamelijk uit Oostenrijk maar ook uit Engeland en Duitsland. We gaan op stap en we moeten moeite doen om de groep bijeen te houden omdat we niet allemaal in een groep door de verkeerslichten kunnen. De route van vandaag is niet veel meer dan tien kilometer. Soms krijg ik de indruk dat het tempo kunstmatig wordt vertraagd. Als we de Keizerlijke tuinen bereiken gaan we naar het voormalige kasteel. Daar staan Beatrix en Winie ons ook op te wachten en het wordt steeds drukker om ons heen. Boven op de ruïne plaats staat een nazaat van het laatste Shogunaat ons op te wachten. De heer Tokugawa was zelf al een lange tijd niet meer hier geweest en heet ons welkom en feliciteert ons met het initiatief en de prestatie. Wij vinden het een grote eer om een nazaat van de Shogun te mogen ontmoeten.
De tocht gaat weer verder en Beatrix en Winie gaan ook met ons mee. Het is extra druk in Tokyo omdat de president van Rusland: Putin in de stad is en er overal extra beveiliging op de been is. Dat is dus niet voor ons. Bij een kruispunt niet ver van Nihonbasi staat weer een groep mensen ons op te wachten met banieren van de 400 jaar handelsbetrekkingen. Ook zijn er enkele vertegenwoordigers van de Ambassade en het is leuk om ook met hen even een praatje te maken. Dan blijkt pas dat er erg veel mensen ons al een hele tijd gevolgd hebben. We lopen verder en plotseling zijn we aan onze finish. We feliciteren elkaar terwijl we geen woord uit kunnen brengen. Dit is even een emotioneel moment. Onze wandeling zit er op. Er zijn heel veel mensen aanwezig en we worden behoorlijk in de bloemetjes gezet. Er worden vele toespraken gehouden en er is er één die wij ook kunnen verstaan: Die van de vertegenwoordiger van de Nederlandse Ambassade. Ook van hem krijgen we een bloemetje en het is een groot feestelijk gebeuren. Van het Mandarin hotel krijgen we een overnachting aangeboden en we worden door een van hun managers, een Nederlander, naar het hotel begeleid zodat we ons even op kunnen frissen voordat we naar de ambassade gaan waar we door de ambassadeur worden ontvangen met koffie en echte Nederlandse stroopwafels. Het is heel gezellig en ontspannen. Dan volgt er nog een party ter onzer ere met een hapje en een drankje. Rond een uur of negen zijn we weer in het hotel en trekken we ons terug op de kamers.
Ja mensen, het zit er op. We hebben veel gezien, meegemaakt, geleerd en genoten. We hebben heel veel vriendschap ontmoet en warmte ontvangen. Op de achtergrond hebben heel veel mensen op een of andere wijze bijgedragen aan dit project. De herdenking van de allereerste hofreis zoals alleen wandelaars dat kunnen doen. Allemaal bedankt voor het volgen van deze website.
Hartelijke groeten en wellicht tot ziens ergens tijdens een wandeling waar ook ter wereld.
Namens het team,
Lo

9 en 10 mei

2009-05-10T12:38:00.000+09:00

Zaterdag 9 mei lijkt een mooie dag te worden. Het regent niet dus dan zijn we al snel tevreden. Deze morgen wordt om half negen onze bagage opgehaald door de zoon van Masaji San. Hij is keurig op tijd en al onze bagage past er keurig in. Als hij vertrokken is gaan we naar het station Hachiogi. Hier staat onze vriend Tamura San op ons te wachten. We blijven even staan tot negen uur zodat ook andere eventuele wandelaars zich bij ons aan kunnen sluiten. Die blijken er niet te zijn dus gaan we van start. Dit keer moet Hans de route zelf uitzoeken omdat we vanaf vandaag geen routebeschrijvingen hebben. Het beloofd wel een wandeling e worden tussen de bebouwing. Dat wi dus zeggen dat we geen hoge snelheid kunnen maken omdat er overal voetgangersoversteekplaatsen zijn waarvoor we op het groene licht moeten passen. Jacques heeft zijn wandelmaatje gevonden in Mike en terwijl ze lekker keuvelen vliegen de kilometers voorbij. Op een gegeven moment wijst Hans op een speciale aanhangwagen die gebruikt wordt bij festivals als een soort podium. Terwijl Hans dit probeert uit te leggen vertelt iemand Masaji San dat er over tien minuten een optreden is. Het is wel iets vroeg voor een pauze maar we besluiten toch van de gelegenheid gebruikt te maken om een stukje Japanse cultuur mee te maken. Er is nog weinig publiek en het lijkt wel haast een privé voorstelling met veel slagwerk, fluit en drakendans. Zeker een oponthoud van drie kwartier waard. Dan moeten we weer aan de wandel omdat we vandaag onze lunchpauze gebruiken bij de zoon van Masaji San. Zijn vrouw heeft eten voor ons gemaakt en het is heel gezellig. Jammer dat juist nu een van de kinderen net de mazelen heeft gekregen. Na een uurtje gaan we weer op stap in de richting van Chofu. Onderweg nog even een koffie pauze en daarna toch nog een iets groter stuk dan aanvankelijk verwacht. Bij het station van Chofu aangekomen moeten we nog even wachten op de zoon van Masaji San die onze bagage komt brengen. Daarna nemen we de trein en daarna de metro om op Asakusa aan te komen. Dan naar het ons bekende Sakura hostel. Daar verwacht men ons en ook onze Duitse vriend is hier inmiddels aanwezig. We krijgen onze kamer dan is het zaak om op de “Pelikaan” te wachten voor onze opgezonden bagage. De zwarte kat is inmiddels al gearriveerd dus een deel van onze bagage hebben we al binnen. Ook de Pelikaan doet keurig zijn werk en zo kunnen we dus morgen op onze ingelaste rustdag het een en ander gaan uitzoeken.
Zondag 10 mei is een uitrust- was- en inpakdag. Ook probeer ik om op internet te komen met mijn laptop. Na anderhalf uur proberen en instellingen aanpassen lukt het eindelijk en kan ik ook dit bericht op de website plaatsen. Hoewel we nu wel over internet beschikken verwacht ik de komende dagen dusdanig druk geleefd te worden dat er weinig tijd is voor een verslag, maar we doen ons best.

Eindelijk zijn we op onze thuisbasis in Asakusa

2009-05-09T22:24:00.000+09:00

Dinsdag 5 mei. Met enige moeite kom ik om zes uur uit mijn bed. Het was gisterenavond heel gezellig met het gevolg dat we nu wat moeite hebben om op gang te komen. We pakken onze spullen in en zorgen dat we beneden twee tafels bezet hebben voordat het ontbijt begint. Dit hebben we gisteren van de Japanners afgekeken. Na het ontbijt gaan we naar de kamers om onze spullen op te halen zodat we om acht uur op het station kunnen zijn. Daar treffen we Tamura San ook aan. Verder zijn er geen medewandelaars voor vandaag. We zijn nu dus met zijn zessen omdat vanaf vandaag ook Mike Bos in ons team zit. De treinrit is kort en na afscheid genomen te hebben van Tuneyoshi gaan we op pad. Er is een licht vals plat maar de eerste twee uren gaan we vlot door het Japanse land. Het valt ons op dat we nu in een streek zijn aangekomen waar de natuur een stuk verder is. We ontdekken zelfs al kleine druiven aan de ranken. Na twee uren wordt het klimmen iets zwaarder omdat we wat meer de bergen in gaan. Even na twaalf uur bereiken we ons eindstation van deze dag: Kaiyamati Eki. Vandaag gaan we een stationnetje met de trein terug om dan weer een stukje te klimmen om ons af te melden bij de jeugdherberg.
Het is woensdag 6 mei als ik om een uur of vijf wakker word. Hoera het regent niet!! Ik ga nog even naar het toilet en probeer daarna nog een uurtje of wat te slapen. Ruim voor die tijd word ik wakker vanwege het tikken van de regen. Ook na het ontbijt regent het nog steeds en met frisse tegenzin gaan we, gelukkig zonder bagage, naar het station van Katsunuma Budogo om een kort stukje te reizen naar Tsuruse. Hier beginnen we de wandeling met eerst een bezoek te brengen aan de Seven Eleven. Dit is een van de bekendste conveniënt stores van Japan. Hier slaan we wat drinken en noodrantsoenen in omdat we tijdens de lunchtijd niet in de bewoonde wereld zullen zijn. Het is een heel lang vals plat naar de Sasagotoge (pas). De pashoogte is in een tunnel en juist voor die tunnel vinden we een overdekte picknick plaats. Hier houden we even rust en nemen een slokje. Niet te lang want anders koelen we af. De tunnel is ongeveer driehonderd meter lang en halverwege gaan we ineens bergafwaarts. De afdaling is steiler dan de klim waardoor we het tempo lekker lang vol kunnen houden. Als we bij een stationnetje zijn houden we even een rust voor de lunch. We zijn door en door nat en met een buitentemperatuur van 14 graden willen we toch niet te lang stil blijven zitten. We vervolgen onze weg waarover ook vrij veel verkeer gaat. Soms zien de vrachtwagenchauffeurs nog kans om ons nog natter te maken dan we al zijn. Gelukkig kunnen we wel wat hebben en toch iets vroeger dan verwacht komen we bij ons einddoel van deze dag: Otsuki. We nemen de trein terug naar Katsunuma Budokyo en wandelen nog een laatste stukje door de regen naar onze herberg. Hier vertelt de herbergier dat wij vandaag de enige gasten zijn. We hebben de (weinige) faciliteiten dus voor onszelf. We hopen dat op onze laatste wandeldag op 12 mei de weergoden ons beter gezind zullen zijn. Zo niet dan zal toch een gedeelte van de planning in het water kunnen vallen.
Het is half zes op donderdag 7 mei en ik hoor de regen tegen het dakraam tikken. Ik kleed me aan en ga in de eetzaal eens door het grote raam kijken hoe het weer er buiten uitziet. Voorlopig zal er niet veel veranderen. Ik krijg er een beetje de pest in omdat we vandaag ook al geen eenvoudig parcours hebben en het is nu al de derde natte dag. Ik verzin iets om het toch wat aangenamer te maken en als Hans ook eindelijk onder de wakkere mensen is stelt hij voor om eerst met de trein de bagage naar het volgende hotel te brengen en daarna aan het toch al niet lichte parcours te beginnen. Dat was nu precies ook mijn voorstel dus daar zijn we het snel over eens. De hele groep ziet hier, ondanks de extra treinkosten wel het goede van in. Zo gezegd zo gedaan. Als we bijna een uur in de trein zitten kijk ik Hans even aan. De treinreis heeft dusdanig veel tijdverlies opgeleverd dat het mij beter lijkt om vandaag het parcours van morgen, en morgen het parcours van vandaag te gaan lopen zodat we vandaag niet zover met de trein terug hoeven. Het is inmiddels al half elf als we bij het hotel zijn. Hans pikt het idee direct op omdat hij aan hetzelfde dacht. Masaji San voorziet problemen omdat het slecht weer is en het parcours van morgen via een onverhard pad gaat. Natuurlijk heeft hij gelijk maar het ziet er niet naar uit dat er morgen wel weersverbetering inzit. We besluiten om het toch te proberen. We maken dus de kortere treinrit naar Fujino en beginnen aan de wandeling. In het begin gaat het allemaal prima ondanks dat we langzaam maar zeker toch hoogte winnen. De strook langs de weg die wij steeds gebruiken als die aanwezig is, is verdwenen en de asfalt weg wordt steeds smaller. Plots moeten we een pad op dat direct begint met trappen lopen. Na een bocht zijn de traptreden weg maar gaat het wel gestaag naar boven. Het gaat niet vanzelf maar het is zeker niet de moeilijkste pas die we deze reis hebben moeten nemen. Bovendien hebben we vandaag zeker geen last van de warmte. Boven aan de pas wachten we op elkaar en omdat het duo van de K.luchtmacht ruim twintig minuten achterlopen begin ik in de pas behoorlijk af te koelen. Gelukkig herstellen onze achterblijvers in vrij korte tijd zodat we weer op pad kunnen. Uiteraard gaat het nu bergafwaarts en dat is zeker met nat weer toch wel opletten. Toch gaat het vlot, zeker als we weer het asfalt bereiken. We wandelen door totdat we in Takao het station bereikt hebben. We willen gebruik maken van de wachtkamer van het station om daar even een rust te houden. Helaas, er is van alles maar geen wachtkamer. Wel een McDonalds dus dan daar maar even iets gebruiken zodat we toch ergens droog kunnen zitten en uit de wind. Een half uurtje later gaan we weer op stap omdat we graag voor donker bij ons hotel willen zijn. En dat lukt. We krijgen allen een eenpersoonskamer met toilet en geen douche en geen internetverbinding. De kamerdeur is van staal waardoor het op een voormalige gevangenis lijkt. Gelukkig hebben we een sleutel. Nu maar afwachten of het morgen beter weer wil worden.
Na regen komt zonneschijn! Ja dat zal wel, maar niet op vrijdagmorgen 8 mei. Het regent weer en het lijkt wel of het de hele nacht heeft doorgeregend. Jammer maar we zullen toch ons programma gaan afwerken. Vandaag is het geplande parkoers van gisteren aan de beurt. De dag begint dus met een treinreis van 740 yen. Pas rond de klok van negen kunnen we aan de wandeling beginnen aan het station van Otsuki. Het eerst uurtje gaat prima. Ietsje klimmen ietsje dalen niet aan de hand. Op een gegeven moment stopt Hans bij een supermarkt en slaap we wat voedsel en drinken in. Even later zitten we in de prijzen. Het is alleen maar klimmen en uiteraard doet ieder dat in zijn eigen tempo. Gelukkig is de klim niet zo lang als die van gisteren maar dat weet je pas zeker als de afdaling weer begint. Wat wel lekker is dat is dat de regen even gestopt is. De bewolking is opgetrokken en we hebben een zicht op een gedeelte van de Fuji berg. De top is nog verstopt in de wolken en voor de voet staan nog andere bergen maar voor het eerst sinds dagen hebben we weer (even) zicht op de Fuji. Maar we moeten verder en we pikken weer een regenbuitje mee. Ook maken we een kleine omweg om een heel bijzonder houten brug te bekijken. Hij is veel gefotografeerd afgebeeld maar zelden in de regen. Dat doen wij dus. Iets later in de middag gebru9iken we de lunch bij een tempel op de trap die gelukkig droog is. Als we aanstalten maken om te vertrekken begint het weer te regenen. Toch hebben we er een aardig tempo inzitten en voordat de vermoeidheid begint toe te slaan zijn we aan de finish voor vandaag: Station Fujino. Het is een vroegertje vandaag, om half vijf in de middag zijn we weer in ons hotel en kunnen we genieten van een Japans bad.

De komende dagen blijft het rustig op het blog

2009-05-04T16:34:00.001+09:00

Zondag 3 mei, Deze morgen staan we om zeven uur in de rij voor het ontbijt. We zijn met zijn vijven in dit hotel, alleen Tamura San slaapt ergens anders. Na het ontbijt maken we ons gereed voor vertrek. Om kwart voor acht zijn we onderweg naar het station omdat we daar ook met Tamura san hebben afgesproken. Maar onderweg onderscheppen we hem dus komen we gelijktijdig op het station aan en kunnen we direct kaartjes kopen en naar het perron. Het wordt maar een kort treinritje omdat de wandeling vanaf het eindpunt van gisteren naar onze overnachtingplaats Kofu nauwelijks dertien kilometer is. Het wordt een wandeling door de bebouwde kom. Hans heeft gisteren een blessure opgelopen en omdat hij als navigator voorop loopt ligt het tempo iets lager dan normaal. Toch raken Tuneyoshi San en Jacques San regelmatig uit het zicht omdat Tuneyoshi allerlei uitleg over bepaalde zaken geeft waardoor Jacques zich geroepen voelt om daar weer een foto van te maken. Wij vinden dat niet zo’n ramp want wij krijgen de foto’s uiteindelijk ook weer te zien. We wachten bij elke koerswijziging totdat ze binnen zichtafstand zijn en dan komt alles dik in orde. Ook met de blessure van Hans blijkt wel te leven want hij voert ongemerkt het tempo ook iets op bijgevolg dat we ondanks een wat langer rust onderweg toch om kwart voor twaalf het station van Kofu bereiken. Hans had hier al rekening mee gehouden. Ondanks dat het vandaag een wat drukkend weer is gooit hij in de groep om nog een achttal kilometers te doen omdat we in het hotel rond deze tijd toch niet welkom zullen zijn. We besluiten om bij een Japanse “Fastfood” restaurant (Moss) onze lunch te gebruiken en dan weer op stap te gaan. Ondanks het wat rekken komen we om kwart over twee al aan bij het station van de verlenging. De naam ben ik even vergeten maar dat vraag ik nog wel even na. We nemen de trein terug nadat we afscheid genomen hebben van Tamura San. Die gaat morgen met zijn dochter een dag deelnemen aan de driedaagse van Tokyo en komt morgen avond weer bij ons terug. Hij vraagt ons te wachten tot zes uur in de avond om dan gezamenlijk te gaan eten. Dat is geen probleem. Mogelijk zullen we zelfs wat langer moeten wachten omdat ook onze vriend Mike Bos uit Nederland rond die tijd zich bij ons zal aansluiten. Na terugkomst in Kofu gaan we via een omweg naar het hotel omdat we willen weten of er ergens een conveniënt store is. In dat geval gaan we daar straks wat te eten halen en warmen dat in het hotel dan op in de “Ping”.
Maandag 4 mei is een “off Day “ iets wat we direct vertaald hebben in “Laundryday” zodat we niet plotseling worden opgezadeld met allerlei andere dingen. Normaal zitten we om zeven uur aan het ontbijt. Als ik om half zeven de was in de wasmachine doe, is het personeel al druk bezig met de voorbereiding van het ontbijt. Om zeven uur ga ik eens kijken hoever het met de was is en zie ik een lange rij aan het ontbijtbuffet staan. Het is in Japan de “Golden Week” , voor veel Japanners een vakantieweek. Mijn was kan in de droger en daarna ga ik naar de kamers om voor te stellen om het ontbijt maar een half uurtje uit te stellen. We hebben immers geen haast en die vakantiegangers natuurlijk wel. Maar ook een half uur later staan er nog veel mensen in de rij en zijn er geen zitplaatsen beschikbaar. We stellen het maar weer een half uur uit. Bijna ieder van ons is met internet of anderszins met de computer bezig dus maakt het niet veel uit. Ook als we uiteindelijk wel ontbijt genoten hebben duiken mijn medestrijders weer achter de pc. Omdat mijn “wireless” nog niet werkt ga ik daar even op mijn gemak wat aan werken en na een poosje blijkt het weer te werken. Het wordt zo langzaam aan tijd om de kamer te verlaten zodat die weer schoongemaakt en de bedden opgemaakt kunnen worden. We gaan even wat rondwandelen en bezoeken een Amerikaans snelrestaurant om onze lunch te gebruiken. We bezoeken wat boekwinkels en zoeken nog naar een computerwinkel maar dat is hier toch niet zo eenvoudig als we ons dat hadden voorgesteld. Het is wat bedompt weer en we besluiten terug te gaan naar het hotel om daar nog wat na te kaarten en plannen te maken voor vanavond. Om zes uur komt Ryohei San en om kwart over zeven Mike Bos en daarna willen we gezamenlijk uit eten. Terwijl we dit zo zitten te bepraten komt Mike plots binnen. Hij was tijdens onze korte afwezigheid al in het hotel aangekomen en was ook een wandeling gaan maken. Vooral Tuneyoshi probeert Mike helemaal gek te maken met het tonen van zijn agenda en van allerlei folders in de Japanse taal. Natuurlijk moeten er ook weer allerlei groepsfoto’s gemaakt worden.
Omdat ik nu even in de gelegenheid ben, verstuur ik deze nieuwsbrief nu, voordat Ryohei binnenkomt. Vandaag is het voorlopig weer de laatste gelegenheid dat we internet hebben. De komende dagen gaan zeker drukker worden maar ik zal elke dag in het dagboek bijhouden zodat ik het direct weer op het blog kan plaatsen als we weer eens internet hebben.
Groeten,
Lo

Eindelijk weer verbinding

2009-05-02T16:59:00.000+09:00

Zaterdag 25 april. Zachtjes tikt de regen op het golfplaten dak naast mijn kamerraam. Tja het was voorspeld. Gelukkig wordt vandaag nog onze bagage naar de volgende herberg gebracht. We hoeven er dus weer niet mee te sjouwen. Wat hebben we wat dat betreft toch veel geluk. Maar dat blijft natuurlijk niet duren. Na het ontbijt staat de man al weer twintig minuten voor de afgesproken tijd voor de deur. Wij weten dat dus onze spullen staan al klaar. Als onze bagage is ingeladen bedanken we de man, die geen Engels spreekt, zo hartelijk mogelijk. We gaan naar het station om te zien of er nog medewandelaars zijn voor vandaag. Het is tenslotte zaterdag en het is een populaire streek voor de Japanner. Helaas, we zullen het vandaag alleen moeten doen. Met deze regen is dat eigenlijk ook niet zo erg omdat nu ook ons eigen incasseringsvermogen op de proef wordt gesteld. Het loopt dan ook niet zo lekker vlotjes. De stemming is wat prikkelbaar. Op zich niet zo erg want we moeten ons realiseren dat zulk een wandeltocht wordt uitgezet ongeacht de weersomstandigheden. Als we dan bijna dagelijks mooi wandelweer hebben gehad dan is het nu toch even schrikken. Vanwege de regen is het uitzicht beperkt, het parcours vaak langs een provinciale weg waar normaal veel gebruik van gemaakt wordt. Nu met dit weer zijn er minder dagjesmensen maar toch is het niet prettig als een vrachtwagen langsrijdt die dwars door een grote regenplas heen gaat. Dan komt voor ons plots de regen van boven en van opzij. Dat zijn dus echte stemmingmakers. Bovendien willen we vanwege het weer de meest gerichte route lopen zodat we onze spullen kunnen drogen en ook zelf een warme douche nemen. Onderweg zien we dan ook nog een thermometer die acht graden aangeeft. Dat is niet onze gevoelstemperatuur omdat wij ons ondanks de regen toch redelijk warm lopen. Pas bij een stop merken we hoe koud het is. Rond een uur of vier in de middag komen we bij ons onderdak aan. Onze spullen staan keurig in de hal gereed. Het is een Minchuku, Minshuku Warabi-soi genaamd te Agematsu. Een Minchuku staat een beetje tussen een herberg en een Bed and Breakfast en is meestal een familiebedrijfje. We krijgen alle vier een eigen Japanse kamer. Dat wil zeggen, een tatami vloer en in de kast ligt het beddengoed. Er is een Japans bad, een zogenaamde Onsen. En we krijgen hier een diner en een ontbijt. Alles Japans natuurlijk. Op de kamer staat een oliekacheltje te loeien en dat vinden wij niet erg. Wel zorg ik dat er voldoende zuurstof binnenkomt en als ik ga slapen dan gaat het kacheltje uit. Morgen gaan we voor het eerst met onze bagage op de rug. Inmiddels hebben we ook veel overbodige spullen en die gaan we met de “zwarte kat” opsturen. Dit is een koeriersdienst. Die zijn er in Japan in overvloed en vrijwel allemaal hebben ze als logo een dier zoals: Kangaroe, beertjes, Pelikaan en dus ook een zwarte kat. Dat wil dus zeggen dat we onze bagage moeten herschikken. Zo heeft Masaji San veel te veel bagage bij zich en hij wil zijn laptop in mijn Wheelie kwijt. Omdat dit een vrij zwaar ding is die bovendien in een redelijke koffer van formaat zit, zal het boven op mijn wheelie gebonden moeten worden. Hoe het allemaal af gaat lopen zal ik de komende dagen ervaren en verhalen.
Dan is het zondag 26 april. Zo rond vijf uur in de morgen word ik wakker van het tikken van de regen op de metalen golfplaten. Bovendien waait het nog behoorlijk. Ik verzin een plan voor de komende dagen. Als ik aan de ontbijttafel aan Hans vraag hoe hij over de situatie denkt, komt hij met hetzelfde voorstel als ik in gedachten heb. We maken wat berekeningen en leggen het Masaji San voor. Deze begrijpt het in zijn geheel niet. Daarom stel ik voor om per item aan de slag te gaan. Het eerste dat moet gebeuren is de bagage die we niet zelf meenemen, gereed te maken voor aanbieding aan “de zwarte kat”. Als dat achter de rug is stellen we Masaji San voor om de bagage die we zelf dragen, eerst met de trein naar de eindbestemming te brengen. Het is namelijk nog steeds slecht weer en dat geeft ons de kans om het verloop van het weer een beetje af te kijken. Zo gezegd zo gedaan en we wandelen in colonne naar het station om nog mooi op tijd de trein te pakken naar Narai. Als we daar aankomen zoeken we de minchuku op en kunnen daar onze bagage kwijt. Dan zoeken we een koffieshop op om onder het genot van een bakje een berekening te maken wat we nu het beste kunnen doen. Het plan wordt nu om nu het dagtraject van morgen te lopen. Dan hebben we dus één dagtraject overgeslagen maar die halen we dan morgen (maandag) in. Dit is de manier om zo weinig mogelijk met onze bagage te moeten sjouwen. Zo gezegd zo gedaan . Het dagtraject is nu dus 19 kilometer geworden en de tijd dat we kunnen starten is elf uur in de morgen. Ondanks de regen gaat het wandelen voorspoedig. Oorzaak hiervan is dat we de regen en wind in de rug hebben en dat we vandaag meer mogen afdalen dan klimmen. Dat hadden we met onze overwegingen ook meegenomen. Het eerste station wat we tegen komen doen we even aan om uit te zoeken wat de frequentie van de trein terug naar Narai is. Het is tenslotte zondag en dan rijden er minder treinen. We becijferen dat als we om vier uur in de middag op het station Seba zijn,dan is er voor het schema verder niets aan de hand. We wandelen hoofdzakelijk langs de verkeersweg maar vanwege het slechte weer valt de drukte van het verkeer vandaag wel mee. We bereiken om tien voor vier ons beoogde doel en hebben nog tijd voor een biertje voordat we de trein instappen. Als we in Narai bij ons onderdak aankomen zijn ze verbaasd dat we zo snel terug zijn. Het bad staat nog niet klaar. Het avondmaal is uitstekend. Er staan voor de Nederlanders zelfs gekookte aardappels op tafel.
En dan is het maandag 27 april. Voorzichtig schuif ik de schuifpui dat uitzicht geeft naar buiten, open. De straat is droog en de zon probeert er zelfs doorheen te komen. Vandaag wordt het de dag om de overgeslagen etappe te gaan wandelen. Eerst even ontbijten. Naast de Japanse gerechten staat er ook toast en jam op tafel. Vorig jaar heeft hier een Nederlands gezin een paar dagen gelogeerd en die hebben kennelijk de gastvrouw geleerd wat Nederlanders zoal eten. Na het ontbijt maken we ons gereed voor de start. Onze bagage staat beneden in het halletje en die mogen we daar laten staan totdat we weer terug zijn van onze wandeling. We nemen de trein naar het startpunt van vandaag en als we vanuit de trein naar buiten kijken zien we dat er hoog in de bergen afgelopen nacht verse sneeuw is gevallen. Als we op de startplaats zijn is het behoorlijk fris maar het regent niet dus gaan we met goede moet op stap. Er is voor het eerst sinds twee dagen weer eens gelegenheid om het fototoestel weer volop te gebruiken. We hebben er een lekkere pas in en we schieten goed op. Dan gaat het wegdek over in een pad en dat pad gaat behoorlijk stijl omhoog. Klimmen moet je in je eigen tempo doen en Hans gaat voorop. Binnen enkele minuten is hij uit het zicht. Wij doen het wat rustiger aan en staan zo nu en dan stil om even op adem te komen. Als Hans even voor de bergpas een berghut ziet gaat hij daarheen om ons op te wachten. Maar die berghut licht zijdelings van het parcours en als wij hier passeren, concentreren wij ons op de route en Hans mist ons. Als wij boven in de pas komen, de “Torri pas” geheten, zit daar niet Hans op ons te wachten. We maken wat foto’s om de tijd door te brengen maar als we Hans, die tenslotte voor ons uit liep, niet zien verschijnen, gaan wij weer op weg. Berg af is voor de meesten van ons toch iets makkelijker dan berg op. We hoeven niet te stoppen om op adem te komen. Wel kijken we regelmatig om of we Hans in het vizier kunnen krijgen. Dat is niet het geval. De afdaling is stijl en als we aan de voet van de berg zijn staan we ook direct weer in het plaatsje Narai. Overigens een heel toeristisch plaatsje waar ze de oude bouwsteil nog in ere hebben gehouden. We lopen door de hoofdstraat naar ons onderdak van de afgelopen nacht. We verwachten hier Hans aan te treffen maar dat blijkt niet zo te zijn. Masaji San loopt door naar het station om het treinschema te bekijken. Ondertussen halen Jacques en ik de bagage vanuit het halletje naar de straat en gaan dan op het stoepje zitten wachten en overleggen wat nu te doen. Dan komt eindelijk Hans uit de richting van de pas aanlopen. Doordat hij ons gemist had bij die berghut is hij boven nog even gaan zoeken en uiteindelijk zelf toch ook maar aan de afdaling begonnen. Eind goed al goed. Masaji San komt terug van het station en we besluiten om daar maar heen te gaan omdat de trein toch een betere optie is dan de bus. We nemen de trein naar Shiojiri. Daar hebben we onderdak gereserveerd in het Station hotel. Het hotel ligt recht tegenover het station. De kamers zijn klein en het is er niet bepaald luxe. Gelukkig is de prijs er ook naar en dat komt goed uit omdat de afgelopen dagen het onderdak behoorlijk aan de prijs was. Die avond dineren we na lang zoeken in een Chinees restaurantje.
Dinsdag 28 april om vijf uur in de morgen wordt Jacques wakker en kijkt naar buiten. Bij het station wordt de temperatuur aangegeven: -2 C. Ja we zitten in de bergen en dat is aan de temperatuur goed te merken. Even na zeven uur krijgen we ontbijt op de kamer. Het stelt twee maal niets voor maar goed, we hoeven niet met lege maag de deur uit. Masaji San vraagt aan de eigenaar of we onze bagage enkele uren kunnen opslaan. Dat is geen probleem. Alle bagage mogen we in een van onze kamers opslaan totdat we weer langs deze plaats komen. We nemen dus weer de trein naar Narai. Dit is maar één station terug en gaan daar aan de wandel. Ondanks de temperatuur die inmiddels is opgelopen tot 5 graden boven nul, is het lekker wandelen. Het is licht glooiend terrein en we gaan hier door een van de belangrijkste wijnbouwstreken van Japan. De druivenranken zijn duidelijk anders als in Europa. Wel zien we dat de wijnboeren allerlei moeite moeten doen om de temperatuur onder controle te houden. Dit doen ze onder andere door vuurtjes te stoken onder de druivenranken. We hebben zelfs een veld gezien waar oliekacheltjes onder de ranken staan. Voor we het beseffen zijn we weer in Shiojiri en gaan we weer bij het station hotel langs om onze bagage op te halen. Vandaag wordt onze eerste dag dat we serieus met onze bagage moeten wandelen. Gelukkig is het parkoers redelijk vlak. Totdat we weer een pas over moeten. Dit keer niet langs een pad maar over een smalle asfalt weg. Het wordt behoorlijk trekken aan de Wheelie en uiteindelijk koppel ik hem los en neem hem voor me zoals men een kruiwagen vooruit duwt, ga ik met de Wheelie de berg op. Het laatste stukje voor de top wordt ik wat geholpen door een van mijn wandelgenoten. Dit gaat dan wel een stuk lichter maar het sturen een stuk moeilijker. Eenmaal in de bergpas aangekomen is het genieten van het uitzicht. Achter ons een mooie vallei met daar achter de bergen met besneeuwde toppen, voor ons het meer van Suwa (Suwako) en ook hier op de achtergrond de bergen met nog meer besneeuwde toppen. We dalen de pas af, het is aan deze kant behoorlijk stijl en ik heb moeite om de Wheelie in bedwang te houden. Maar het lukt en we komen vrij snel in de bewoonde wereld terecht. Dan is het nog langdurig door de bebouwde kom wandelen eer we uiteindelijk toch nog voor drie uur in de middag bij de jeugdherberg aankomen. We zitten heerlijk op het terrasje uit te blazen totdat de eigenaar komt opdagen. Die roept Masaji San binnen en er worden ons twee piepkleine tweepersoonskamertjes toegewezen. Kleiner kan echt niet maar goed, we zullen hier drie nachten doorbrengen. Internet is Internot oftewel geen internet. Dit hadden we drie jaar eerder al meegemaakt maar we hadden toch verwacht dat men met de eisen van de moderne tijd mee zou gaan. Dat valt dus even tegen. De kamer is zo klein dat ik de Wheelie moet parkeren in het washok. Net als ik daar mijn spullen uit wil pakken om te gaan baden, zie ik een Japans echtpaar met kind aankomen. Ik kijk nog eens goed en dan blijkt het Miho, een vriendin van Mizue te zijn die ik nu al twee jaar achtereen tijdens de driedaagse van Higashi matsuyama ben tegengekomen. Zij komt even goede dag zeggen en informeren hoe het met ons gaat. Na een uurtje gaan ze weer huiswaarts en gaan wij in bad. Die avond brengen we in een klein donker en toch gezellig drinkhok van de jeugdherberg door. Masaji San heeft een gitaar ontdekt en uiteindelijk spelen hij op de gitaar en ik op de mondharmonica enkele liedjes. Inmiddels is ook de zwarte kat langs gekomen en hebben we onze spullen weer bijeen. Overmorgen zullen we ze weer bij de zwarte kat inleveren om ze dan naar onze thuisbasis in Tokyo te laten brengen. (Sakurahostel Asakusa).
Woensdag 29 april. De hele nacht is Masaji San weer op zijn pc bezig geweest. Wat hij allemaal moet doen zonder internetverbinding dat begrijp ik niet maar pas rond een uur of vijf valt hij in slaap. Zelf sta ik dan op om de was uit de droger te halen die ik er gisterenavond ingedaan heb. De was blijkt niet erg droog te zijn dus leg ik het in de kamer een beetje uit in de hoop dat het hier wat zal drogen.
Om half acht is het ontbijt. Een Japans ontbijt, niet te uitgebreid en helaas zonder koffie. Na het ontbijt gaat ieder zijn eigen gang tot tien uur. Dan moeten we de herberg verlaten omdat die dan op slot gaat tot drie uur in de middag. Die tijd zullen wij toeristisch gaan benutten. Zolang het zonnetje schijnt zal dat best gaan lukken. We beginnen met een wandeling langs het meer. Dat minder interessant dan we hadden verwacht. Daarom gaan we van de “kust” af de stad in. Om de tijd toch wat nuttig te besteden nemen we weer een stukje van de Nakasendo op en wandelen naar de splitsing Nakasendo-Koshikaido. Hier beginnen we formeel aan de voor ons nieuwe route. We doen daarbij de Lente tempel en de Herst tempel aan. Lopen wat straatjes door totdat we bij het station uitkomen. Dit station is morgen het startpunt voor die dag. We gaan terug naar de herberg en regelen nog wat zaakjes zoals het inkopen van iets wat op oranjebitter lijkt voor morgen en gaan ’s avonds naar de Chinees om te dineren. Dat blijkt een Koreaan te zijn, althans het systeem van eten bereiden. We laten het ons goed smaken en gaan weer naar de herberg om ons voor te bereiden voor de volgende dag.
30 april, Koninginnedag, rond vijf uur in de morgen is Masaji San al weer bezig met zijn telefoon om berichtjes te versturen. Het is ook niet vreemd dat hij overdag regelmatig in slaap valt. Om half acht is het ontbijt en er zijn vandaag aardig wat gasten. Als iedereen aan tafel zit en we aan het eten zijn begint de herbergier een verhaal in het Japans af te steken. We verstaan er niet veel van maar zo nu en dan horen we woorden als: Oranda, Nakasendo Tokaido Hirado enz. We kijken Masaji San aan en hij verklaart dat onze wandelexpeditie aan alle andere gasten wordt uitgelegd. Kennelijk zijn we toch bijzondere gasten. Na het ontbijt gaan we lekker op de sandalen en zonder bagage aan de wandel. Het wandelschema zoals wij dat hebben blijkt toch iets anders te zijn dan dat van Masaji San. Het blijkt dat wij de laatste wijzigingen niet hebben doorgekregen. Dit sticht enige verwarring. Ook is het navigeren nu wat lastiger omdat de route voor ons volkomen nieuw is en Hans even moet wennen aan de beschikbaar gestelde kaarten van acht jaren oud. Ondanks enkele keren dat we fout zitten verloopt de wandeling toch nog redelijk goed. Wel komen we uiteindelijk uit op een station dat niet in de oude maar ook niet in de nieuwe planning voorkomt. We gokken er op dat we nu wat extra kilometers van morgen gedaan hebben. Dat zou niet zo slecht uitkomen omdat we morgen weer een jeugdherberg hebben die een aantal kilometers van het originele parkoers afligt. Als we weer bij de herberg van vandaag uitkomen nemen we buiten een terastafel in gebruik en nodigen de herbergier en echtgenote uit om met ons een glaasje “oranje Curacao”, ons alternatief voor Oranjebitter, te drinken vanwege Koninginnedag. Dit wordt aardig gewaardeerd. Aan het einde van deze korte ceremonie komt een verslaggeefster van een plaatselijke krant voor een interview. Zij was door de herbergier op de hoogte gebracht over zijn bijzondere gasten. Gelukkig spreekt ze geen Engels zodat Masaji San zich daarmee bezig mag houden. Als zij weer verdwenen is nemen we het gebruikelijke bad en gaan naar de “convenient” om wat magnetron eten in te kopen. De verdere avond besteden we aan het kaartlezen voor morgen, het proberen te backuppen van de videocamera van Jacques en het doen van een laatste was zodat we morgen alles schoon mee kunnen nemen. Ook was het nog de bedoeling om alle spullen voor onze vriendelijke “zwarte kat” gereed te maken maar dat gaat niet meer binnen een redelijke tijd lukken.
Tja als je enkele dagen geen verbinding hebt dan wordt het wel een lange editie. Vandaag is het 1 mei. Het lijkt mooi weer te worden. Omdat het vandaag ook een verhuisdag is zorg ik ruim op tijd wakker te zijn. Mijn Wheelie staat buiten in het washok dus om alles in te pakken moet ik steeds weer van binnen naar buiten. En dat telkens met het wisselen van de binnenslippers naar de buitenslippers en terug. Vandaag zouden we ook onze bagage aanbieden aan de “Zwarte Kat”. Dat blijkt nu “de Pelikaan” te worden omdat de herbergier hiervoor de juiste formulieren voorhanden heeft. Masaji San spreekt met de herbergier af dat deze er voor zal zorgen dat onze bagage op 9 mei bij het Sakura hostel zal worden afgeleverd. Na het ontbijt worden er nog even foto’s gemaakt en gaan we op weg naar het station. We nemen de trein naar Fujimi om daar te starten met onze wandeling. Wat mij betreft gaat het lekker. Ook de Wheelie gedraagt zicht zoals ik dat verwacht. Ondanks onze late start maken we met een redelijk tempo een mooie tijd en komen we rond half twaalf aan bij een soort wegrestaurant. Omdat we zelf allerlei eten bij ons hebben gebruiken we onze lunch buiten op een bankje. Er is voldoende drank in de automaat dus alles gaat perfect. Na de lunch is het altijd weer even op gang komen maar ook daar heb ik vandaag, in tegenstelling tot Jacques, geen last van. Jacques heeft wat last van vervelende spiertjes. Over ongeveer tweederde van het dagparcours gaan we lichtjes naar beneden. Dat verklaart ook ons goede tempo. Maar het venijn zit hem in de staart en we moeten behoorlijk gaan klimmen. Gelukkig heb ik die met de Wheelie inmiddels ook onder de knie: ik koppel hem los en gebruik hem als een kruiwagen voor me uit. Hierdoor kan ik een redelijk tempo maken zolang ik tenminste nog lucht heb. Dat is bij mij het bekende probleem tijdens het nemen van een helling. Eindelijk zijn we bij een stationnetje en kopen we een kaartje naar het volgende station. Het is een ritje van acht minuten maar ook daar zit weer een aardige klim in. Na deze treinrit moeten we nog ongeveer 700 meter naar de jeugdherberg. Dat was althans de info die we via internet hebben gekregen. Helaas is het minimaal 1.700 meter en uiteraard weer omhoog. In de herberg krijgen we een ruime vierpersoonskamer met normale bedden. Eigenlijk zijn de bedden nu ook weer niet zo normaal want we hebben een dekbed met daaronder een tweede dekbed en dan nog een deken, een onderlaken en een dik matras. Wij Nederlanders verwijderen terstond een dekbed en de deken. Masaji San gebruikt alles en gaat geheel gekleed in bed. Voor ons onbegrijpelijk maar s’lands wijs ’s lands eer.
Jacques heeft inmiddels via de laptop van Hans nog enige bestanden van zijn videocamera kunnen redden. Ik denk dat we er allemaal snel in liggen deze avond.
Het is al weer erg vroeg als we wakker worden van het mobieltje van Masaji San. Zo erg is het niet want buiten is het al licht en de vogels fluiten uit volle borst. Het is weer een verhuisdag dus begin ik maar alvast met het inpakken van mijn spullen en het afhalen van het bed. Tegen de tijd dat we aan de ontbijttafel kunnen is ieder van ons ook gereed om te vertrekken. We hebben nog een hele wandeling voor de boeg om bij het laatste station van gisteren te komen. Gelukkig gaat het nu berg af. We nemen de trein naar het stationnetje waar we gisteren gestopt zijn en als we daar aankomen staat onze vriend Tuneyoshi Inohara al op ons te wachten. Hans heeft een route uitgezet naar een volgend station omdat we daar nog een Japanse wandelvriend gaan oppikken: Ryohe Tamura. Ook hij staat ons al fotograferend op te wachten als we het station gevonden hebben. Nu zijn we dus met zijn zessen: Drie Nederlanders en drie Japanners. We zetten er weer stevig de pas in. Dat gaat nu niet zo moeilijk omdat het steeds bergafwaarts is. Het is dan ook pas kwart over twee als we het eindpunt van deze dag bereikt hebben. We nemen de trein naar Kofu en zoeken daar ons hotel op. We hebben weer tweepersoonskamers, maar deze keer wel hele bijzondere. In feite zijn het twee eenpersoonskamers die door de badkamer gescheiden zijn. Het enige wat niet dubbel is dat is dus de badkamer, koelkast en de brandkast. Dus WEL dubbel internet aansluiting. En daar ga ik nu eerst eens van profiteren.
Groeten van ons allen

Magome en Tsumago

2009-04-24T22:12:00.000+09:00

Vrijdag 24 april
Het heeft lang geduurd eer we er achter konden komen waar Masaji San zijn foto’s op het internet plaatste. Ik denk het gevonden hebben. Probeer deze link eens http://bigwalk2009.at.webry.info/
Vandaag hebben we weer op de normale tijd (zeven uur) ontbijt en daarna gaan we op ons gemak naar het station. Het is vandaag een aantrekkelijk parcours, mooi weer en aansluitend weekend dus verwachten we wel wat medewandelaars. Helaas, niet een. Dus gaan we met zijn vieren aan de wandel. Het duurt niet lang of we zijn weer behoorlijk aan het klimmen. Aanvankelijk is het fris maar het duurt niet lang of het zweet loopt langs alle kanten langs mijn hoofd. Jawel dit is ongetwijfeld de bergroute. We wandelen langs oude gebouwen maar ook langs vele akkers en velden. Er staan veel planten in bloei dus komen we onderweg vele kleuren bloemen tegen. Na veel zwoegen komen we bij onze eerste rustplaats in Magome. Hier genieten we van een bakje koffie. Daarna gaan we weer op weg. Deze weg gaat weer behoorlijk omhoog. Magome is een plaatsje waar de hoofdstraat bestaat uit voornamelijk oude huizen. Alle bedrading die in Japan normaal gesproken in elke straat hangt. Dit geeft het plaatsje een eigen karakter. Er worden hier hele busladingen studenten losgelaten die dan op eigen kracht naar het volgende plaatsje mogen lopen. Daar worden ze dan weer opgepikt door de bus. Hierdoor hebben we dus heel wat gezelschap onderweg. We gaan dus door naar het plaatsje Tsumago. Ook dit plaatsje is hetzelfde van opzet als Magome. Hier gebruiken we de lunch en als Hans de kaart heeft bestudeerd blijkt dat we nog maar een goed uur hoeven te klimmen en wandelen. Als we in Nagiso aankomen zien we de trein nog net vertrekken als we het station binnen stappen. Dat wordt dus een uur wachten op de volgende trein. Het was vandaag een fijne wandeldag met mooi weer. Morgen verwacht men storm met veel regen en wind. Hoe we daar mee om moeten gaan is even afwachten.
Het zal echter wel even duren eer ik daar over kan rapporteren omdat we de komende zes dagen verstoten zullen zijn van internet. Als Masaji San “InterNOT” zegt dan weten we onderhand wat we kunnen verwachten.
Tot ziens dus, groeten van Lo en het team

Weer verbinding vanuit Nakasugawa

2009-04-23T20:27:00.001+09:00

Dinsdag 21 april, zachtjes horen we iets tegen het raam tikken. We kijken naar buiten en ja hoor, het regent. Niet hard, maar toch. We doen ons ontbijt en zorgen dat onze spullen klaar liggen bij de receptie, die in Japan “Front” genoemd wordt. Rond acht uur zal de voorzitter van deze prefectuur, die geen woord Engels spreekt, onze bagage ophalen en wij gaan dan met de trein naar de finish van gisteren: Unuma. De man rijdt zijn busje keurig voor en de bagage gaat met gemak in zijn wagen. Eenmaal binnen in het hotel haalt hij een IVV stempel uit zijn zak en begint op elk van onze IVV kaarten een serie stempels te plaatsen die we zelf later in de week mogen aanvullen met de relevante data. Als wij buiten gekomen, aanstalten maken om naar het station te wandelen, schuift hij de zijpuien van zijn wagen open en gebaard dat we in mogen stappen. Hij brengt ons naar het startpunt. Daar zoeken we de uitgang van het station op om eventuele medestappers te verwelkomen. De voorzitter zet zijn reis voort naar Ota, onze overnachtingplaats voor vandaag. We hebben vandaag alle tijd. Het parkoers van de dag is slechts 10 kilometer. We wachten enkele treinen af en het is al ruim kwart over negen als we constateren dat er vandaag geen medewandelaars zullen zijn. We gaan op stap. Eerst even een klein stukje terug ten opzichte van gisteren en dan langs een smal straatje. Het is verkiezingstijd in Japan en in het straatje zijn twee concurrerende politieke partijen reclame te maken voor hun idealen. Dat deze informatie aan ons niet besteed is dat moge duidelijk zijn: als wij voorbij wandelen draaien ze even hun microfoon dicht. De weg loopt behoorlijk omhoog maar fit als we zijn hebben we daar zo vroeg op de dag nog geen moeite mee. Op een gegeven moment moeten we aan de rechterkant de weg af, een pad op. Het is een in originele staat hersteld gedeelte van de Nakasendo, met veel vlakke stenen. Vroeger was dit een hoofdweg en kregen de mossen geen kans om zich op de stenen te hechten. Dat was dus vroeger, maar nu zijn er wel mossen en mogen we bovendien van geluk spreken dat het momenteel niet regent. Zowel ik als even later Jack slippen op de gladde mossen even uit ons evenwicht. Gelukkig blijken we atletisch genoeg te zijn om ons overeind te houden. Het oude pad gaat geleidelijk aan over in een normaal bospad en na een vrij lange afdaling komen we aan de onderkant van een verkeersweg uit. Hier moeten we door een soort riool: een riviertje door een tunnel met aan een kant een soort stoepje. Als we door deze pijp heen zijn en we via een trap naar de weg klimmen, zien we de Kisorivier. Drie jaren geleden hebben we hier bij een restaurantje koffie gedronken. Helaas is deze dit jaar gesloten. We moeten nu langs de verkeersweg en dat is niet echt prettig. Gelukkig is er nog een lusje, iets van de weg af, maar dat is wel even klimmen. Vanaf die hoogte zien we op de rivier twee houten bootjes die zonder voortstuwing met de stroom mee de rivier afgaan. De bootjes zitten vol met toeristen. Wij wandelen verder en als we weer bij de weg aankomen, steken we deze over en gaan over een nieuw pad iets hoger dan de weg. Het is een soort wandelpromenade. Hier vinden we ook een leuk prieeltje waar we even rusten. Niet omdat we vermoeid zijn maar eerder omdat we niet te vroeg op onze dagbestemming willen aankomen. Als we weer opstappen begint het zachtjes te regenen. Later iets harder. Dus we stappen wat forser door in de hoop dat we toch in ons hotel worden toegelaten. Helaas het is pas kwart over twaalf en we zijn pas na drie uur welkom. We hebben wel gezien dat onze bagage bij de receptie staat en dat is toch weer een geruststelling. We wandelen wat door het stadje en drinken ergens een bakje koffie en een biertje. Buiten regent het pijpenstelen dus blijven we zolang mogelijk in het restaurantje zitten. Tegen drieën zijn we weer bij het hotel en krijgen we twee tweepersoonskamers toegewezen. We hadden op een internetaansluiting gerekend maar helaas, die is er niet. De eigenaar komt nog even met een aardig kastje waarmee we inderdaad online kunnen komen. Er moet een bericht worden verzonden naar een Duitse wandel collega en dat lukt. Dan is het etenstijd en gaan we naar een steakhouse dat we al eerder gezien hebben. We eten eens een keer geen Japans en als we daarvan terug in het hotel komen willen we controleren of onze Duitse vriend inmiddels een antwoord heeft gestuurd. Helaas het internetten lukt nu niet meer. Wat we ook proberen, het wil niet lukken. Drie verschillende computers hebben we proberen aan te sluiten. Allen met hetzelfde resultaat. Mogelijk is het gewoon te druk op dit netwerkje.
Bijna traditioneel gaat ook op woensdag 22 april om vijf uur de wekker af. Ik kijk of Masaji San al weer aan zijn computer zit maar nee. Die ligt nog in bed. Het internetten is hem ook deze nacht niet gelukt dus blijft hij nu nog even liggen. Nieuwsgierig als ik ben kijk ik even uit het raam. Het is redelijk bewolkt dus het beloofd een droge dag te worden. We pakken onze spullen in en houden er rekening mee dat we vanaf morgen zelf onze spullen moeten verzenden of meenemen. Het ontbijt is een sober Japans ontbijt maar we krijgen er ook een goede kop koffie bij. Vooral Jacques en ik weten dat wel te waarderen. Na het ontbijt zorgen we dat onze spullen beneden bij de “Front” staan omdat om acht uur de bagage weer zal worden opgehaald en naar de volgende bestemming gebracht. Al ruim voor acht uur staat de goedlachse man al voor de deur en laden we onze spullen in zijn wagen. Hij babbelt wat met Masaji San die op zijn beurt aan ons doorvertelt dat ook morgen onze spullen zullen worden overgebracht. Dat klinkt ons als muziek in de oren omdat morgen het langste dagtraject is met de nodige klimmetjes. De man rijdt weg en wij pakken onze spullen om eerst naar het station te gaan. Onze paraplu’s zijn nog nat dus steken we die op terwijl we naar het station lopen. Al voor dat we daar zijn is de plu in de zon gedroogd. Volgens het schema zouden we vandaag om half negen vertrekken dus als ook de trein van die tijd geen medewandelaars brengt gaan wij van start. Het is in het begin een stadswandeling en we hebben redelijk de pas er in. Later lopen we langs de provinciale weg en dat is niet voor iedereen even prettig omdat we steeds in de goot moeten lopen en de vrachtwagens ons rakelings passeren. Persoonlijk voel ik me in de goot redelijk thuis dus heb ik er niet zoveel problemen mee. Eindelijk draaien we van de weg af en wordt de route aangeduid met mooie blauwe plastic bewegwijzering. Ze zijn zo duidelijk dat verkeerd lopen haast onmogelijk is. Maar we moeten nu ook aardig wat klimmetjes doen. Over gerestaureerde authentieke paden. We zijn blij dat we vandaag droog weer hebben. In de regen zou dit lang geen pretje zijn. Er is wat verschil in conditie maar toch blijven we redelijk bij elkaar. We houden een rust bij een uitkijkpost waar je door de begroeiing eigenlijk weinig meer kan zien. Maar gelukkig is er een informatiebord voorzien waarop je kan zien wat enkele jaren het zicht was. We lopen nu over een bergkam en hoeven dus niet zo gek veel te klimmen. Na een plotselinge lange daling komen we aan een weg. Hier staat een bord waarop staat vermeld (in het Japans) dat onze bestemming nog 2.9 kilometer ver is. Hans neemt dit voor waar aan maar als we na een tijdje lopen weer een bord tegenkomen dat ons vertelt dat het nog 2.1 kilometer ver is, dan begint hij te twijfelen. Inderdaad na ongeveer 10 minuten bereiken we onze eindbestemming van deze dag. Voordat we ons bij ons onderdak gaan melden drinken we eerst even een verfrissing in het zonnetje zodat we wat kunnen uitzweten. We melden ons bij de Ryokan: Daikokuya Ryokan in Hosokute. Zij vertellen Masaji San direct dat ik Lolie san ben. Kennelijk hebben we drie jaar geleden toch indruk achter gelaten. We krijgen een slaapkamer voor ons vieren met daarbij een zitkamer. Het bad stelt niet zo gek veel voor maar het diner is een feest. Niet alleen de smaak maar zeker ook de gedekte tafel is zeer bijzonder. Wij mogen plaats nemen in de nieuwe eetkamer. Toen wij hier vorige keer waren was dit nog de keuken. Als we bijna aan het einde van ons diner zijn komen de andere gasten even een praatje met ons maken. Hoofdzakelijk met Masaji San natuurlijk omdat ze uitsluitend Japans spreken. Vanzelfsprekend willen ze ook nog allemaal met die bijzondere Nederlanders op de foto.
Na een rustige nacht en een heerlijk ontbijt met wel tien verschillende gerechten (gisteren met het diner heb ik ze niet geteld maar zeker meer dan twintig) maken we onze spullen gereed om ze weer met onze mee te geven. Het is haast niet te geloven maar een kwartier voor de afgesproken tijd staat hij al weer voor de deur. Heerlijk zulke wandelvrienden. Het gevolg hiervan is dat we ook wat eerder kunnen starten. Uiteraard niet voordat er weer een officiële startfoto gemaakt is. Het is aanvankelijk wat koud maar daarover maken we ons geen zorgen. Het parkoers is ruim 30 kilometer en er zitten wat vervelende bergpassen in. Maar het parkoers is voor wat betreft de natuur heel erg mooi en er zitten verschillende originele paden tussen zoals ze in de zeventiende eeuw geweest moeten zijn. Het is een lange dag en er is weinig tijd voor een rustpauze. Toch gaat het ons deze keer beter af dan drie jaar geleden. Maar toen moesten we onze bagage zelf meenemen. Wat een verschil met nu. We hebben onze lunch deze morgen meegenomen omdat de kans groot is dat we niet op tijd in de bewoonde wereld zullen aankomen. Dat blijkt dus nu wel het geval te zijn. Wel houden we maar een heel korte lunch van een half uur. Dan gaan we weer op pad. Als we in de middag een pasje doorkomen zien we plots in de verte sneeuw op de bergen. Ja nu is het toch wel heel duidelijk dat we met de bergroute bezig zijn. We stappen door en tegen vier uur in de middag bereiken we ons dagdoel. Dat is boven verwachting en we zijn nu wel wat aan rust toe. Alleen jammer dat de warmwaterkraan niet echt warm water geeft. Maar goed, we hebben wel internet en dat is ook niet verkeerd.
Voor vandaag laat ik het hierbij. We brengen de avond door met onze administratie omdat er nog een Duitser op de proppen is gekomen die met ons de IVV Olympiade wil meedoen, maar er nooit bij stilgestaan heeft dat er dan ook nog iets geregeld moet worden. Komt goed hoor.
Groeten, Lo en het team

Oja dan nog even een tip. Kijk eens op youtube, en zoek eens met de trefwoorden Hirado, bigwalk2009 of hofreis. Grote kans dat je wat slideshows vindt over onze reis.

En de teller staat op nog maar 22 dagen

2009-04-20T19:02:00.000+09:00

Zondag 19 april is in de eerste plaats een wasdag. Nu gaat daar meestal niet zo heel veel tijd in zitten dus hebben we nog meer plannen. Hans en Tuneyoshi hebben minder geduld en gaan direct na de was naar het kasteel van Gifu. Zelf wil ik mijn rechterschoen naar de schoenmaken brengen voordat het stiksel dusdanig los is dat de schoen uit elkaar valt. Masaji San, de voorzitter van de prefectuur en Jacques gaan eerst met mij mee naar de schoenmaker en daarna zullen we dan door gaan naar het Kasteel. Het duurt even eer we de winkel waar “Mister Minute” zit gevonden hebben. Als het zover is dan blijkt het zijn lunchtijd te zijn. Maar voor buitenlanders wil men nog wel eens een uitzondering maken en de man wordt van zijn lunch weggetrokken. Mijn schoen blijkt gemaakt te kunnen worden maar ik kan hem pas de volgende dag ophalen. Niet echt een ramp want voor morgen staan slechts 20 km op het programma en bovendien hebben we dezelfde slaapplaats als vandaag. Morgen zal ik dus op sandalen wandelen. We gaan verder naar het kasteel en maken daarbij gebruik van de kabelbaan. Hans en Tuneyoshi zijn al een paar uur boven en zijn helemaal gaan lopen. Boven is een aardig uitzicht ondanks dat er wel een smogsluier hangt. Het kasteel stelt niet zo gek veel voor maar dat maakt de honderden bezoekers niet zoveel uit. Als we Hans en Tuneyoshi gevonden hebben gaan we met zijn allen met de kabelbaan naar beneden. Dan beginnen we aan de wandeling terug richting hotel. Maar eerst gaan we nog even een gebouw in waar de op twee na grootste budah van Japan staat. Net als in Nara staat deze budah in een gebouw. Mooi, dat hebben we dus ook al weer gezien. Dit exemplaar is helemaal van hout, vooral bamboe, gemaakt en later voorzien van een laagje bladgoud en vele lagen lak er overheen. We wandelen verder naar het hotel. Als we in de buurt zijn duik ik een winkel in (makkelijk hé zo op zondag) om even een sixpack bier te halen zodat we in het hotel even kunnen bijkomen met een koud biertje. Als ik de winkel uitkom zie ik in de verte dat de groep iets verspreid is en Masaji San staat wat heen en weer te zwaaien. Ik neem de gerichtste weg naar het hotel en pak de biertjes uit op de tafel. Een voor een komen de medewandelaars binnen. De voorzitter als laatste. We kaarten nog wat na en als de biertjes op zijn gaat Hans de deur uit om nog ergens een sixpack op de kop te tikken. De voorzitter en Masaji San kijken op hun uurwerk en we wachten verder op Hans. Als die binnenkomt wordt er door Masaji San gezegd dat daar geen tijd voor is omdat de voorzitter om vijf uur een restaurant heeft besproken. Dat is dus een verrassing. Bovendien zal Tuneyoshi niet de hele tijd aanwezig kunnen zijn omdat die op tijd de trein naar huis moet halen. Morgen is het voor hem weer een werkdag. Het is weer zo’n restaurant met een tafel over de zitkuil. Er worden eerst wat pullen bier op tafel gezet en dan wordt gevraagd wat gerechten vanaf de spijskaart uit te kiezen. Het wordt weer een gezellige party. Alleen jammer dat Tuneyoshi op tijd weg moet. Alhoewel, hij is behoorlijk vermoeid en zit aan tafel te slapen. Als de gerechten op zijn komt Masaji San op het idee om zijn mondharmonica tevoorschijn te halen en kijkt mij vragend aan of ik mijn instrument ook bij me heb. Zonder ooit samen geoefend te hebben beginnen we met de Sukiyaki song. Ondanks dat ik af en toe wat lucht tekort kom lijkt het toch aardig te klinken en komen ook andere gasten een praatje met ons te maken. Al met al een onverwacht leuke avond dus.
Op deze maandag 20 april verwachten we geen medewandelaars. Ondanks dat op het schema staat dat we om negen uur vanaf het station zullen vertrekken. Stelt Masaji San voor om direct om acht uur al van start te gaan zodat er later op de middag wat meer tijd is voor het doen van wat boekingen en het afhalen van de schoen bij de schoenmaker. Zo gezegd zo gedaan. We zijn dan ook al lekker op weg als om vijf minuten over negen de telefoon van Masaji San weer eens afgaat. Van zijn Japans talig gesprek begrijp ik niet veel en kan ik alleen maar opmaken dat hij steeds verteld dat we op ongeveer vier kilometer zitten. Ik krijg dus de indruk dat er toch een wandelaar op het station op ons zit te wachten om vandaag met ons mee te wandelen. Tja dat is toch een risico als je van het op internet wereldkundig gemaakt schema afwijkt. Nog geen tien minuten later stopt er een taxi naast ons en komt er een dame uit die direct foto’s van ons begint te maken met haar groene telefoontoestel en zij spreekt Masaji San aan. Die geeft ons weer opdracht om te gaan poseren bij een boom en de ingeschakelde taxichauffeur wordt, kennelijk voor het eerst in zijn leven, ingezet als fotograaf. Eerst denk ik dat het iemand van de pers is omdat dit zeker niet iemand is die gekleed is om met ons mee te wandelen. Later vertelt Masaji San dat de dame oorspronkelijk uit Hirado komt en over ons gelezen had. Zijn woont nu in de omgeving van Gifu en wilde ons daarom graag ontmoeten. Ze drukt voordat ze er weer met de taxi vandoor gaat, Masaji San een envelopje in handen. Hier blijkt achteraf een bijdrage voor onze reis in te zitten. We spreken af dat we dit geld zullen benutten om indien nodig, de bagage op te sturen naar een vooruit geplande onderdak. We wandelen verder en plotseling zie ik op een bord de naam van het station dan het eindpunt van deze dag zou moeten zijn. Hans beweert stellig dat we nog een kilometer rechtdoor moeten gaan omdat ik naar een verkeerd station zou wijzen. Masaji San denkt ook dat we rechtsaf moeten en gedwee loopt Hans de aangegeven richting in. Bij het station aangekomen blijkt het nagelnieuw te zijn en een gebouw waar twee stations zijn opgenomen van verschillende maatschappijen. Tja dat kan wel eens gebeuren dat er wat veranderd in de loop der jaren. We nemen de trein terug naar Gifu. Door naar het hotel en ik ga later nog even naar de schoenmaker. Dat blijkt een schoenmaakster te zijn en ze heeft mijn schoen ogenschijnlijk keurig herstelt. Morgen op de afstand van wel tien kilometer, zal ik het resultaat uit moeten testen.
Zo hier mogen jullie het voorlopig weer mee doen.
Groeten van ons allen,
Lo

We zijn nu in Gifu aangekomen

2009-04-19T02:35:00.000+09:00

Het is woensdag 15 april ’s morgens om zes uur als we heel voorzichtig naar buiten kijken. Het regent niet meer maar het ziet er wel dreigend uit. We gebruiken het ontbijt in het hotel en we zijn daarmee nauwelijks gereed als er al iemand voor de deur staat om onze bagage naar het volgende onderdak te brengen. Wat een organisatie, onbegrijpelijk. Als onze bagage is ingeladen hebben we in het hotel niets meer te zoeken en gaan we naar het station om de trein te nemen naar onze finishplaats van gisteren: Yaze. Als we de trein instappen verliest Jacques zijn naamkaarthouder met daarin zijn treinkaartje. Ik zie het voor de deur liggen maar die is door de conducteur al afgesloten. Gelukkig kunnen we de controle aan de eindbestemming overtuigen dat hij een geldig treinkaartje gekocht had. We zijn nog erg vroeg als we daar op het station aankomen. Jacques en ik nemen het zekere voor het onzekere en kopen een regenscherm. Het is fris, zo rond de vijftien graden en dat is een hele overgang. Er blijkt slechts een wandelaar met ons mee te gaan die ook min of meer als gids en (verkeers)begeleider fungeert. Hij heeft een vlaggetje van de prefectuursbond mee en daar staat hij soms wild mee te wapperen. We verlaten Yazu en na een uurtje wandelen begint de omgeving er wat landelijker uit te zien. Er staat koren op de velden en we zien verschillende planten en groenten. Helaas zien we ook veel verkeer, maar goed, zonder verkeer ligt de economie van een land plat dus dat moeten we er wel bij nemen. Hans en ik herkennen sommige stukken van het parkoers maar op andere stukken is het alsof we hier gewoon voor het eerst zijn. Natuurlijk neem je niet alles in je op en bovendien veranderd er wel eens wat gedurende drie jaren. Als we uit een supermarkt komen waar we onze lunch gekocht hebben, treffen we onze bagagetransporteur weer aan die onze bagage naar Echigawa, onze overnachtingplaats, heeft gebracht. Hij is met de trein ons tegemoet gekomen en loopt met ons mee terug naar Echigawa. Het parkoers is wisselend, langs landerijen en door dorpen. Er staat een briesje dat door Jacques direct als “wind” wordt bestempeld. Hans en ik hebben het nauwelijks in de gaten. Als we bij de brug net voor Echigawa aankomen, wil Masaji San eerst even de Ryokan bellen of we wel terecht kunnen. We zijn een uur voor op schema maar dat is geen probleem. Bij de Ryokan reiken we nog even een vaantje uit aan onze gids en bagage transporteur en gaan dan naar binnen. Hier krijgen we twee aaneengrenzende tatami kamers. Hier in Japan speelt het hele leven zich af op de tatamimat. De Ryokan is inclusief avondmaal en ontbijt. Beide uiteraard Japans. Het avondmaal is heerlijk. Dit in contrast met het ontbijt wat niet slecht is maar slechts weinig gerechten.
Inmiddels zijn we op donderdag 16 april aangekomen. De dagelijkse procedure maar weer. Na het ontbijt staan we gereed met onze bagage. Wij zijn veel te vroeg en onze chauffeur stipt op tijd. Hij brengt de bagage naar Hotel Goody in Okagi. Dat is voor vandaag en morgen ons dagverblijf. Wij vieren gaan naar het station van Eichigawa en wachten daar op de wandelaars die vandaag met ons mee zullen wandelen. Dat blijkt er slechts één te zijn, de gids van gisteren. Met zijn vijven gaan we weer van start. De route is nu erg simpel. Steeds maar rechtdoor de weg aanhouden. Het is de historische route en de weg maakt best wel veel slingers maar is redelijk goed herkenbaar. Regelmatig duiken de stenen zuilen met in Japanse karakters: Nakasendo highway of Oude Nakasend Highway. We kennen niet veel Japanse karakters maar deze hebben we dusdanig in ons hoofd geprent dat we het direct herkennen. We wandelen langs oude bebouwing en soms zijn er nog wat dennenbomen te vinden die vroeger langs de route werden geplant om de reizigers te beschermen tegen de zonnestralen. Het weer vandaag is fris maar wordt gaandeweg beter. Tussen de lintdorpen door komen we soms ook wat landbouwpercelen tegen waarop een graansoort staat die we voorlopig als tarwe classificeren. Ergens in een kas langs de weg komen we ook de kweekbakken voor de rijstplantjes tegen. In deze bakken staan de rijststekjes keurig in rijen opgesteld en als ze op de juiste grootte zijn zullen ze al dan niet met de hand worden geplant. Het parcours is redelijk vlak te noemen maar vlak voor dat we aan de lunch willen beginnen moeten we een stevige klim maken. Jacques loopt te hijgen en te puffen maar als we eenmaal boven zijn herstelt hij vrij vlot. Ja de Nakasendo wordt niet voor niets de bergroute genoemd. Als we het hoogste punt bereikt hebben vinden we mooi twee bankjes waar we kunnen picknicken. Ondanks dat het heiig weer is kunnen we tot op het Biwameer uitkijken. Dat zal deze reis voor het laatst zijn want na de lunch gaan we door de pas aan de andere kant van de berg geleidelijk aan weer naar beneden. Hier zien we verschillende mensen in de berm naar een soort groente zoeken. Ze hebben daarvoor een sikkelvormig snoeimes. Een van onze Japanse begeleiders vraagt wat ze aan het zoeken zijn en na een voor ons onverstaanbaar antwoord vragen ze of de “Hollanders” eens mogen proeven. Het lijkt niet op rabarber maar het smaakt er wel enigszins naar. We vervolgen onze we en hebben de pas er goed in zitten en ruim voor de beoogde tijd arriveren we aan het station van Agematsu. Het was vandaag 23 kilometer waarvan enkele in de bergen. En het is haast niet te geloven maar er is op het station weer mogelijk om de IVV kaarten te laten afstempelen door de voorzitter van wandelbond. Op dit station nemen we afscheid van onze Japanse begeleider en de trein naar Ogaki om naar ons hotel te gaan. We krijgen ieder een eenpersoonskamer met helaas geen internetaansluiting. Ook geen draadloos dus kunnen we ons slechts beperken tot het schrijven van ons verslag. We kunnen hier niet dineren maar wel ontbijten. De lucht betrekt dus is het nog even afwachten of we het mogen droog houden.
Vrijdag 17 april kijken we voorzichtig uit het raam. Het heeft geregend vannacht maar het is nu droog. We gebruiken ons ontbijt om zeven uur en daarna gaan we naar het station. Gisterenavond heeft Masaji San ons toevertrouwd dat er voor zaterdag geen bagagetransport zal zijn en dat we een gedeelte van onze spullen per “zwarte Kat” moeten opsturen. Goed we bereiden ons daar op voor. We stappen op de trein die ons naar Samegai brengt. Als we daar aankomen verwachten we eigenlijk geen medewandelaars maar we zijn verrast als er vier wandelaars ons braaf op een bankje zitten op te wachten. Even over negen gaan we ontspannen van start. Vandaag wandelen we door oude straatjes met ook hoofdzakelijk oude gebouwen. Zo nu en dan is de weg gezoomd met dennenbomen (pinetrees). Ook wandelen we langs bouwland en riviertjes. Op een gegeven moment stoppen we bij een steen die als grens dient tussen twee prefecturen. Masaji San krijgt een telefoontje dat de voorzitter van de nieuwe prefectuur (Gifu). Hij heeft weinig tijd maar zal ons voordat we in Sekigahara aankomen langs het parkoers opwachten. En zo gebeurt het ook. Het is een grote en vriendelijke man. We hadden gehoord dat de Afdeling Gifu geen sterke afdeling is zodat we weinig ondersteuning kunnen verwachten. De man loopt verder niet met ons mee maar rijdt met zijn wagen vooruit om bij elk kruispunt de route aan te geven. De afdeling kan dan wel zwak zijn maar aan de inzet van de voorzitter valt niets op te merken. Als we uiteindelijk bij het station van Akasaka zijn, vertelt hij Masaji San dat hij morgen de bagage zal ophalen en naar onze volgende bestemming in Gifu zal brengen. Wij zijn hier heel blij mee omdat we nu niet al onze bagage hoeven te splitsen in mee te sjouwen en op te sturen bagage. Zo zie je maar dat het allemaal toch weer goed komt. Dit wil echter niet zeggen dat hij ons verder in de week kan helpen. Zijn prefectuur is enorm uitgestrekt en hij woont dicht tegen de grens van Shiga, de vorige prefectuur.
Morgen krijgen we bezoek van onze vriend Tuneyoshi Inohara. Dit veroorzaakt een vertraging in onze starttijd met verdere vertraging in het dagprogramma als gevolg. Hoe dat afloopt dat zullen we morgenavond weten.
een mooie dag te worden. We zijn natuurlijk weer vroeg uit de veren om al onze bagage weer goed in te pakken voor het transport. We maken gebruik van het ontbijt en als we daarna onze bagage hebben ingeleverd aan de receptie, krijgt Masaji San een telefoontje dat de voorzitter van de prefectuur onderweg is maar het niet goed kan vinden. Wij halen dus onze bagage weer bij de receptie op en stellen alles keurig voor het hotel aan de straatkant op. Even later komt de man uit een volledig onverwachte richting opdagen. Het is een flinke stationwagen van Japans merk en onze bagage past er probleemloos in. De man gaat aan de rit en wij wandelen naar het station om de trein naar Akasaka te nemen. Als we in Akasaka zijn kijken we even goed rond maar er zijn geen wandelaars die ons vandaag gaan vergezellen. We wachten nu op de volgende trein waarin onze vriend Tuneyoshi moet zitten. En ja hoor, met beide armen zwaaiend komt hij de trein uit. We gaan aan de wandel met Hans als navigator voorop. Het tempo is redelijk maar onze starttijd was laat, zo rond tien uur. Vanwege het mooie weer wil ik wat bescherming tegen de zonnestraling kopen in een “conveniënt store” maar het duurt tot kwart over twaalf dat we er een vinden. Dan is het ook tijd om aan onze lunch te beginnen. Voor de gevel van de “Lawsons” winkel gebruiken we onze lunch. Dat is erg handig omdat je daar ook direct het verpakkingsmateriaal kwijt kunt. Inmiddels hebben we de helft van het dagtraject er op zitten. We gaan weer aan de wandel en moeten weer even op gang komen. De zon zorgt ervoor dat het 25 graden wordt. We gaan langs oude geveltjes en bruggetjes en op een gegeven moment komen we bij een grote brug. Juist als we de trap naar die brug willen beklimmen krijgt Masaji San een telefoontje dat we beter de volgende brug kunnen nemen. Dat doen we dus. Alleen is bij die volgende brug de rivier gesplitst. Als we die brug over zijn krijgen we weer een telefoontje met instructies hoe nu verder te gaan. Uiteindelijk komen we aan een huisje met een veerman. Hij vaart op verzoek met een flinke roeiboot met buitenboordmotor naar de overkant. Aan die oever staan enkele mensen op ons te wachten. Zij begroeten ons en ook de voorzitter is aanwezig. Zij nemen de navigatie van Hans over die direct constateert dat de route niet volgens zijn boekje gaat. Dat kan wel kloppen want we komen weer eens bij een tempel uit. Daar hebben onze vrienden een grote doos staan waar de halve liters bier en wat snacks uit tevoorschijn komen. Dat moet je bij ons eens in een kerk proberen. Zelfs ik begin de tempels wat minder hinderlijk te vinden. Na het biertje gaan we weer op stap het is nog ongeveer een uurtje wandelen naar ons hotel. Daar aangekomen wachten we nog even op de voorzitter die onze bagage nog steeds in zijn wagen heeft. Ondanks dat we een hotel hebben van een keten die we deze reis meerdere keren hebben aangedaan, ben ik niet erg tevreden over de kamer. Naar mijn idee hebben ze van een eenpersoonskamer een tweepersoons gemaakt. We kunnen onze spullen nauwelijks kwijt en we verblijven hier drie nachten. Dat hebben we wel eens beter gehad. Zo hebben we wel een internet aansluiting maar omdat ik met Masaji San op de kamer slaap heeft hij voorrang omdat hij allerlei zaken via “online” moet regelen. Het is nu 02.30 in de nacht en Masaji San is net naar bed en ik er uit.
Het lijkt wel of ik weer continudiensten draai in mijn radiohutje. Maar goed, in elk geval een juist moment om jullie weer eens bij te praten.
Groeten, Lo

Toch nog een internetverbinding

2009-04-14T20:29:00.001+09:00

Maandag 13 april. Als Hans in zijn slaap niet snurkt, dan is hij aan het hoesten. Het gaat niet echt goed met hem maar hij is te eigenwijs om even langs een drogist te gaan. Na het ontbijt nemen we afscheid van het personeel van de jeugdherberg. Om kwart voor acht staat de chauffeur klaar om onze bagage naar het hotel van vandaag over te brengen. Daarna wandelen we naar het startpunt van vandaag: Sanyobashi. We zijn erg vroeg maar de eerste wandelaars staan al te wachten. Om kwart voor negen komt ook nog een journalist die nog wat gegevens van ons nodig heeft. Dan nog even een foto en dan kunnen we van start gaan. We zijn met 22 wandelaars als we vertrekken. Het is warm weer ondanks dat er wel wat bewolking is. Vandaag gaan we voor het eerst weer eens wat klimmen. Niet teveel hoor maar toch net genoeg om de spiertjes wat te pesten. We moeten twee (berg)passen door en daarna gaat het weer lichtjes dalen. Vandaag hebben we een traject uit staan van 23 km. Op ons eigen schema staan slechts 18 km. De lunchpauze houden we in een park aan het Biwameer (Biwako). Dit is een enorme grote vijver met een langste afstand van 70 km. De omtrek is 210 km heb ik me laten vertellen. Ondanks de enigszins duidelijke routekaart die we bij de start hebben meegekregen, heb ik toch de indruk dat onze gidsen af en toe het spoor bijster zijn. Maar tegen kwart voor vier nemen we keurig afscheid van onze wandelgenoten van vandaag. Na eerst nog even een IVV stempeltje te hebben gekregen. We zijn in Seta. De hotelkamer is een familyroom. Er staan vier losse bedden en een eigen badkamer en…… een LAN aansluiting. Ook morgen overnachten we hier dus voordat we hier vertrekken zal ik dit verslag nog even op het Blog plaatsen.
We zijn op dinsdagmorgen weer eens keurig op tijd wakker. Een blik uit het raam verraad dat het de hele nacht heeft geregend. En het regent nu nog. Om kwart voor negen staan we aan het station en om tien over negen blijkt dat we vandaag met negen wandelaars van start gaan. Er zijn nieuwe en ook bekende gezichten. Ondanks de regen beginnen we met de vandaag te wandelen afstand. Het stopt niet met regenen en bij aankomst in Kusatse stopt een van de wandelaars er mee. Niet dat wij dat erg vinden want nu kunnen we een betere snelheid maken. De man is tachtig jaar en het is al knap dat hij zo goed mee kan. Wij gaan dus met acht mensen verder. Nu loopt Hans voorop. Deels om te navigeren en ook deels om het tempo aan te geven. Dit gaat een stuk beter en in Moriyama aangekomen gaan we de stad in om een lunchpauze te houden. Daarna pikken we de koers weer op en rond twee uur staan we aan het station in Yasu. Dit is het eindpunt voor vandaag. Tot onze grote verbazing komt er een stempeldoos voor de dag en wordt er IVV gestempeld. Eerlijk gezegd zijn mij die IVV regels niet helemaal duidelijk. We nemen de trein terug en als we in Seta zijn nemen we afscheid van onze medewandelaars en gaan wij naar ons hotel. Verder vandaag geen plichtplegingen en dat is wel lekker. Het regent nog steeds en dat zal ook voor een groot gedeelte van de nacht zo zijn.
Vanaf morgen zal het moeilijk zijn om te kunnen internetten. Afwachten dus.
Tot ziens

Tot zaterdag 11 april

2009-04-12T14:29:00.000+09:00

Zaterdag 11 april 2009.
We mogen uitslapen vandaag. Dat wil zeggen een kwartiertje langer omdat we vandaag niet zo ver weg moeten met de trein en omdat we niet zoveel kilometers hoeven te maken. Maar we zijn het op tijd opstaan zo gewend dat het weinig verschil uitmaakt. We nemen de trein naar chushojima. Er zal vandaag een, mogelijk twee wandelaars met ons meewandelen. Maar als we op het station aankomen dan blijkt al gauw dat we met 14 personen zijn. Om negen uur gaan we van start. Een van de wandelaars spreekt redelijk goed Engels en we kennen hem nog van drie jaar geleden toen hij twee dagen met ons meegewandeld heeft tijdens onze Tokaido-Nakasendo tocht. Volgens ons schema staat er 11 kilometer op het programma maar onze begeleiders hebben een route ontworpen die uitkomt op 15 km. Al in het begin blijkt echter dat het ook meesters zijn in het afsnijden van de lussen. Ergens komen we bij een groots tempelcomplex waar ook nog eens duizend tori’s achter elkaar staan. Een tori is zo’n typisch Japanse poort die vaak in het rood is geschilderd en de aanwezigheid van een tempel verraad. Hier brengen we dus weer wat extra tijd door. Ondanks dat het een klein groepje is vandaag ligt het tempo niet erg hoog. Zelf hadden we gedacht dat we vandaag zonder lunchpauze zouden kunnen wandelen maar daar denken onze begeleiders anders over. Rond een uur of elf worden we een kleine supermarkt ingeloodst om een lunchpakket en wat te drinken te kopen. Dat drinken is overigens geen luxe met de huidige temperatuur van 26 graden. De eerste de beste tempel die we tegenkomen wordt bekeken of we daar onze lunch kunnen gebruiken. Dat valt even tegen dus gaan we verder in de richting van de rivier. Daar bij een speeltuintje zoeken we een schaduwplekje op en gebruiken onze lunch. Het is kwart over twaalf als we daar weer opstappen. Omdat we iets van het parkoers zijn afgelopen, gaan we nu gewoon langs de rivier. Zo wandelen we rond een uur of een Kyoto binnen en blijven we de rivier volgend totdat we bij Sanjobashi zijn. Daar nemen we afscheid van de medewandelaars en spreken met drie van hen af om ergens later die dag samen het diner te gebruiken. Wij vieren hebben om twee uur ergens in en “Womens College. Hier blijkt dat we twee en een half uur naar een Japanse lezing mogen luisteren. Om het voor ons enigszins begrijpelijk te maken is een vertaler ingehuurd. We vertellen de man dat we het eigenlijk helemaal niet zien zitten. Hij vraagt ons om tijdens het slapen in elk geval niet te snurken. Verder tipt hij ons dat het niet ongebruikelijk is om tijdens het wisselen van de sprekers te vluchten. Na ruim een uur heel veel onzin te hebben aangehoord zien we de kans schoon en maak ik Masaji San duidelijk dat we er mee stoppen. Ik heb niet de indruk dat hij met deze beslissing blij is maar er zijn ook bij ons grenzen en daar was hij nu duidelijk overheen. Wie de initiatiefnemer is geweest die dit voor ons verzonnen heeft zullen we vermoedelijk nooit te weten komen. We spoeden ons naar de jeugdherberg om even een bad te nemen en daarna weer met de trein naar het centrum van Kyoto. We treffen onze vrienden in een restaurant waar je voor 2000 yen twee uren kunt eten en drinken. Het is heerlijk en van goede kwaliteit maar ik heb op het laatst toch een kannetje teveel Saké op. We komen weer heelhuids in de jeugdherberg. Morgen is een “offday” dat bij ons zoveel betekent als een wasdag.
Zondagmorgen we hebben weer geen haast maar we moeten wel naar een wandelevenement toe. Ik krijg een landkaart in de handen gedrukt waar een parkoers van 11 km staat aangegeven. Ik maak direct duidelijk dat wij niet van plan zijn om te gaan wandelen. Het is immers wasdag. Masaji San zegt Ja en Jacques maakt hieruit op dat we wel moeten wandelen en loopt tot de startplaats te mopperen. Ik vertel hem zich niet zo druk te maken. Als ik eenmaal gezegd heb dat ik niet ga wandelen dan ga ik ook niet wandelen. De aanwezige wandelaars worden middels een loudhaler geïnformeerd en daarbij worden wij voorgesteld en we krijgen om de beurt de microfoon om een groet te brengen aan alle wandelaars. Daarna krijgen de wandelaars nog een hele reeks veiligheids instructies te horen en wij worden naar de poort van de startplaats geleid om ons daar op te stellen. Zelf bedenken we om twee aan twee tegenover elkaar te gaan staan zodat de wandelaars tussen ons door kunnen wandelen. Wij wensen iedereen een fijne dag en na achthonderd wandelaars vertrekken wijzelf weer naar het station om terug te gaan naar de stad. Jacques blijft met Masaji San in de stad omdat ze om twee uur een afspraak met iemand hebben die verstand van stenen heeft. Dit was op aanvraag van Jacques. Hans en ik gaan naar de jeugdherberg om de was te doen. Hier blijkt nu dat dit pas na half vier kan. Hans en ik gaan dus even ergens wat eten en daarna vermaken we ons met internet. Straks dus de was doen en met een beetje geluk is die gedaan als Jacques en Masaji San ook weer in de herberg zijn.
Morgen gaan we weer aan de wandel naar Otse. Het is nog niet duidelijk of we hier ook internet hebben. In het slechtste geval hebben we op zaterdag 18 april pas weer verbinding maar ik blijf dagelijks mijn verhaal bijhouden. Tot later dus.

Eindelijk een lijnverbinding

2009-04-10T19:57:00.001+09:00

Het is woensdag 8 april. Zoals gewoonlijk ben ik vroeg op en begin de dag met een bezoek aan de wasmachine. Uiteraard is Masaji San ook wakker dus doe ik ook zijn wasje erbij. Tegen de tijd dat iedereen wakker is gaat ook Hans nog een wasje draaien en de rest zit in de lounge om wat te internetten. Helaas doet mijn laptop weinig op de hotspot ondanks dat deze wel aanwezig is. De machine van Masaji San doet het prima op wireless. Jammer dus. Tegen een uur of elf gaan we op stap. Eerst met de trein naar Universal city. Daar staat een HardRock Café en daar verzamel ik de pins van. We drinken er een biertje en gaan dan op stap, weer met de trein, naar het Osaka kasteel. Het is nog een hele wandeling en als we boven zijn heeft alleen Jacques nog puf om het kasteel te bezoeken. Wij brengen buiten de tijd door met het observeren van al die mensen die op deze zonnige dag profiteren van de “Sakura”. Als Jacques terug is gaan we naar het station omdat we daar verwacht worden door wat bobo’s van de Japanse wandelbond. Maar als we daar aankomen staat er niemand te wachten en grijpt Masaji San naar zijn onafscheidelijke telefoon. Binnen tien minuten komt er een mannetje opdraven die ons meeneemt naar een gebouw waar we in een soort klaslokaal worden ontvangen. Alles wordt besproken in de Japanse taal dus wij begrijpen er niets van en laten het maar gebeuren. We krijgen de indruk dat er wat opdrachten worden uitgedeeld om ons tijdens onze doortocht door hun provincies te ondersteunen. Eindelijk maakt de man tegenover me een begrijpbaar gebaar dat we wat gaan drinken. Even later lopen we in ganzenpas naar een horecagelegenheid waar ze een speciale regeling hebben. Voor 3000 jen twee uur onbeperkt eten en drinken. Als die twee uren om zijn voel ik dat ik één sakeetje teveel op heb maar geen nood, we komen heelhuids in onze hotelkamer aan.
Donderdag 9 april is weer een gewone wandeldag met een verplaatsing. Om zeven uur moeten we onze bagage aan de weg hebben staan omdat die dan zal worden opgehaald. Maar er staat niemand. Masaji San dus weer aan de telefoon. De man is onderweg maar kan de jeugdherberg niet vinden. Niet iedereen heeft hier een navigatie toestel in zijn auto. Tien minuten over zeven komt hij voorrijden. Wij laden onze spullen in en gaan aan de wandel naar het station. We nemen de trein naar Osaka Castle en daar treffen we weer een groepje mensen aan die met ons gaan wandelen. Het tijdstip van vertrek is negen uur en de afstand 23 kilometer. Tegen de tijd dat het rekken en strekken voorafgaande aan de wandeling begint zijn er zo’n zestigtal wandelaars komen opdraven. De organisatoren hebben er weer een IVV wandeltocht gemaakt. Dus zo komt er nog eens wat op onze stempelkaart te staan. Bij een rust worden wij apart gehouden en moeten met de parkoersleider meelopen. We begrijpen het niet maar hebben afgeleerd om vragen te stellen. Even later worden we door een museum van de electronica gigant Sanyo geleid. Op zich een hele leuke onderbreking. Na dit bezoek wordt de groep weer opgetrommeld en mogen ze weer met ons verder wandelen. Niet lang daarna gaan we langs een rivier voor ongeveer een kilometer of zeven. We moeten even denken aan de route tijdens de vierdaagse van Nijmegen die van Oosterhout naar de brug over de waal gaat. Als we van de rivier afbuigen staat er een radioverslaggever op ons te wachten. Hij stelt wat vragen, onder andere of we aan een interview willen meewerken. Wij zijn de beroerdste niet dus stemmen we hierin toe. Het blijkt een rechtstreekse uitzending te zijn en de verslaggever geeft toe dat hij hiervoor best wel wat nerveus is. Uiteindelijk is het tijdstip daar dat hij “in de lucht” mag komen. Hij doet een Japanse inleiding en stelt mij wat vragen in de Engelse taal waarna hij de antwoorden weer in het Japans herhaald. Alles bijeen duurt deze wandelende sessie maar een minuut of zeven. Hij krijgt van de regie een seintje dat het naar tevredenheid is geweest en het zweet staat de jonge man op het voorhoofd. Even later blijkt dat we aan de finish zijn aangekomen. Er staat een man in een driedelig pak op ons te wachten. Het is een bekend gezicht van de afgelopen dagen en hij brengt ons naar het gemeentehuis om ons voor te stellen aan de burgemeester. Deze burgemeester ontvangt ons hartelijk maar verontschuldigd zich direct dat er geen tolk aanwezig is. Het hele gebeuren speelt zich weer in de Japanse taal af. We wisselen wat visitekaartjes en er wordt een groepsfoto gemaakt door de lokale pers die ook aanwezig is. Dat is het dan weer. Wij spoeden ons naar het station en nemen de trein naar Kyoto. Daar lopen we naar de jeugdherberg die we nog kennen van onze vorige reizen. Onze bagage is aangekomen en we hebben een zespersoonskamer. Dat wil dus zeggen dat we twee vreemden op de kamer hebben. De regels in de herberg zijn erg strikt en er is geen draadloos internet aanwezig. Dus beperk ik me maar tot het intikken van mijn teksten. Morgen weer een wandeldag….
Vrijdag 10 april het beloofd vandaag een mooie maar warme dag te worden. Ik neem daarom maar geen rugzak met regenjack mee. We gaan na het ontbijt met de trein naar het station waar we gisteren geëindigd zijn. Er staan weer aardig wat mensen te wachten. Omdat we bij de start steeds op een rijtje staan om alle wandelaars handjeschuddend een goede morgen toe te wensen, spreken we af om de deelnemers te tellen. Dat blijken er vandaag 85 te zijn. Toch niet slecht voor een vrijdag. De route begint in een stad en we komen de bebouwde kom nauwelijks uit. Dit is dan meteen een antwoord op de vraag van Chris dat we zo weinig buiten/natuur opnames hebben. Japan heeft enorm veel inwoners maar een groot gedeelte van het land is niet voor bewoning geschikt. Als we volgende week op de bergroute zitten dan zal dat ook te merken zijn op de foto’s. Overigens is het streven van Jacques om dagelijks twintig foto’s door te sturen naar zijn zus die ook zijn website beheert. Dus blijf afstemmen op de site van Jacques. Dus vandaag ook weer een grote stadswandeling. Als we de rand van de stad bereiken dan bevinden we ons plots op een pad tussen niet verzorgde rijstvelden. Het duurt maar vierhonderd meter, dan is de volgende plaats weer aan de beurt. We wandelen over een historische route en soms is daar aan de huizenbouw nog wel iets van terug te vinden. Als het tijd is voor de lunch worden we op een dijk van een rivier gestuurd. Die dijk heeft aan weerszijde bomen die volop in de bloesem staan. Er staat een zacht briesje en dat vinden we op deze warme dag (24 C) best wel prettig. Maar de bloesem is daar niet zo tegen bestand en het sneeuwt hier letterlijk van de bloesem. Tussen die sneeuw gebruiken wij ons lunchpakket en zorgen vooral voldoende vocht te drinken. De lunchpauze is slechts een half uur en we vervolgend onze weg naar de finish van deze dag. Weer een plaatsje waarvan ik de naam niet kan lezen, maar het heeft wel een station. We schudden iedere wandelaar weer de hand en bedanken hen omdat ze deze dag met ons meegewandeld hebben. Dan gaan we samen met nog wat mensen van de organisatie van deze dag nog even naar een speeltuin om daar nog even een biertje met wat snacks te gebruiken. Daarna nemen we ook van hen afscheid en nemen we de trein naar Kyoto. Even een lekker biertje en dan in bad en we voelen ons weer helemaal opgeknapt. Het diner in de jeugdherberg is helemaal mijn smaak: Tempura dus mijn dag kan niet meer stuk. Voor morgen staat er maar een korte wandeling op het programma maar we verwachten ook nog een excursie. Hoe dat afloopt dat horen jullie later.
Groeten,
Lo

Draadloze verbinding werkt niet meer

2009-04-08T09:21:00.001+09:00

Vandaag, vrijdag 3 april is een bijzondere dag. Het is voor het eerst dat Masaji San niet voor de afgesproken tijd wakker is. Bovendien is het een rustige dag. We hebben voor ontbijt afgesproken om acht uur. Daarna wandelen we naar een plaatsje dicht bij Yashima. Daar nemen we de shuttle bus naar Yashima zelf. Yashima is een schiereiland en vanaf een afstand heeft het iets weg van een Tafelberg. Als we boven zijn beginnen we onze wandeling naar, hoe kan het ook anders, een tempel. Weer zo een uit de serie van 88. Opvallend hier is, dat de meeste tempelgangers (pelgrims) zich met een touringcar van tempel naar tempel laten vervoeren. Dikwijls is de reisleider een monnik of Shinto priester. Naast de tempel is altijd handel te vinden. Zo ook hier. Een van de eerste winkels ontdekken we een heleboel strips van leisteen. Elk afzonderlijk geprijsd. Er liggen ook acht van die strips op touwtjes en er ligt een houten hamertje bij. Gebruikmakend van dat hamertje blijken die acht strips een toonladder te vormen. Masaji San moet even oefenen maar tot grote verwondering weet hij er een aardig liedje uit te slaan. Gevolg is wel dat we direct worden uitgenodigd voor een kop thee. Na deze onderbreking vervolgen wij onze weg en zo nu en dan genieten we van hele mooie vergezichten. Dit ondanks dat er toch nog aardig wat vocht in de lucht zit. We maken een ronde over bijna de gehele bovenkant van de berg. Onderweg komen we nog een dolfinarium tegen maar in vergelijking met ons Harderwijker dolfinarium stelt deze niet zoveel voor en zijn we er dus maar vlot aan voorbij gegaan. Op een gegeven moment begint onze reisleider (Masaji San) er de pas in te zetten. Hij is bang dat we het schema niet zullen halen. Toch zijn we ruim op tijd om de shuttle bus terug naar een station op te pikken. Daar kopen we eerst een kaartje en dan blijkt dat we nog een half uur hebben. We stevenen op een supermarkt af en kopen wat te eten wat daar ook direct opwarmen in de magnetron. Dan weer snel naar het station om van de maaltijd te genieten. De trein brengt ons naar het Ritsurin park. Dit is een groot park en wij gaan voor een uitgezette route waarvoor een uur moet worden uitgetrokken. Aanvankelijk lijkt het dat we redelijk op schema zitten, totdat Masaji San een Parkgids aanspreekt. Deze wijkt, om ons in haar kielzog, regelmatig van de route af. Ergens in het park worden foto’s van een al dan niet gefigureerd bruidspaar gemaakt. Prompt regelt de gids dat er ook een groepsfoto met ons erbij, gemaakt wordt. We kuieren verder in het park, dat niet alleen mooie bomen en struiken bevat maar ook mooie picknick weiden. Iets wat de Japanners nu eenmaal graag doen. Zeker in de kersenbloesem periode. Ook staan hier nog oude theehuisjes waar vroeger ooit nog een beroemde keizer een slok thee heeft gedronken. Hans en ik lopen een beetje achter en worden aangesproken door twee jonge meiden. Ze spreken geen woord Engels maar uit de gebaren maak ik op dat het iets met een fototoestel te maken heeft. Ik denk dat het de bedoeling is dat ik een foto maak van die twee meiden met hun toestel. Dat begrijp ik dus weer verkeerd. De meiden willen beide, een voor een, met ons op de foto. Als deze fotosessie achter de rug is lopen de meiden te krijsen van plezier terwijl wij ons weer naar de rest van de groep begeven. Als het volgens het schema van Masaji San weer tijd wordt om het park te verlaten, wandelen we direct door naar het hotel. Die avond kopen we in de supermarkt wat voedsel dat we in de lobby van het hotel, opgewarmd door de daar aanwezige magnetron, gezellig oppeuzelen. Wat kan je in Japan toch voor een paar centen heerlijk eten. Zo gaat ook deze dag weer voorbij.
Morgen gaan we verhuizen naar het hoofdeiland Honsu en ook daar schijnt men al op ons te wacht. Wat en hoe? Dat zien we morgen wel.
Het is een uur of zes als ik wakker wordt. Veel te vroeg maar ik begin maar alvast met inpakken. We zouden om kwart voor acht gaan ontbijten. Ik was natuurlijk al veel eerder beneden zodat ik mijn mailbox even kon bekijken. Na het ontbijt gaan we naar de kamer om onze spullen te pakken en naar de foyer te brengen. Er is wat verwarring betreffende het tijdschema want overal zijn we te vroeg en moeten we wachten. Als we bij de halte van de shuttlebus zijn blijkt dat we nog ruim veertig minuten over hebben. Hans en ik vinden dat we die tijd beter bij Mister Donut door kunnen brengen en de anderen zijn daar niet erg gerust op. We zijn nog tien minuten voor de officiële vertrektijd bij de busstop. De bus brengt ons naar de Ferryterminal. Daar is een redelijke rij voor het Ticketloket. Masaji san schuift aan in de rij en hoe hij het voor elkaar krijgt weten we niet maar hij ziet weer kans om goedkopere tickets in de wacht te slepen. De ferry is voornamelijk een vrachtferry met enige passagiersaccommodatie. Het is een rustig zeetje maar dat komt ook omdat het redelijk mistig is. Gelukkig niet te erg zodat het schip zich mooi aan het schema kan houden. Als we in Kobe aankomen staat een hele delegatie van de Lu Walking Association (LWA) ons op te wachten. Inmiddels is het wel behoorlijk gaan regenen. De bagage wordt in een auto geladen en voor ons begint de rondleiding door de stad. Eerst een park waar nog wat stille getuigen liggen van de grote aardbeving in 1997. Daarna via deels overkoepelde winkelstraten naar Chinatown. Omdat het regent hebben we nergens zin om ergens bij stil te staan. Er heerst wat overleg en daarna worden we ondergronds, via allerlei winkelpanden naar een bepaald winkelgebouw gebracht waar op de negende verdieping een foodcourt is. Hier was een tafel besproken maar ons opperhoofd Masaji san had al snel door dat het om tatamivloer en lage tafeltjes ging. Hij voorzag grote problemen met ons westerlingen en hij onderhandelt net zolang totdat er voldoende zitplaatsen beschikbaar komen aan de normale tafeltjes en stoelen. Het restaurant is een buffetrestaurant en we hebben daar allen heerlijk van genoten. Na deze tafel worden we door de leden van de LWA naar ons onderdak gebracht. Het is een goedkope backpackers waar je dus ook niet al te veel van mag verwachten maar we krijgen een eigen vierpersoons kamer en het merendeel van de bagage staat al op de kamer. Er schijnt ook draadloos internet te zijn maar helaas lukt het niet om daar gebruik van te maken. Of dit nu een fout is van mijn laptop of van het systeem van het huis dat is nog de vraag, dus moet ik me vandaag maar beperken tot het typen van mijn tekst.
We hebben een paar drukke dagen achter de rug en ik ben de draad van het verhaal een beetje kwijt. Dit komt vooral omdat ik met mijn laptop niet online kan komen terwijl een ander dat wel kan.
Het onderdak in Kobe dears is erg basic maar de bedden zijn goed. Na een goede nachtrust staan we ’s morgens in alle vroegte weer buiten en gaan op weg naar het station. Het is zondag 5 april en we verzamelen bij een station waar al verschillende wandelaars zijn samengekomen. Ik denk zo’n zestig wandelaars komen hier bijeen om met ons te gaan wandelen. Na een officiële startceremonie gaan we op weg. Het is vandaag 26 km. Inclusief “sightseeing” . Er lopen enkele mensen mee die ook Engels spreken en dat maakt het allemaal een stuk gezellig. We krijgen allemaal een fotokopie mee van het parkoers zodat we zelf kunnen bijhouden waar we zijn. Er staan ook allerlei bijzonderheden op. Helaas is dat wel in het Japans. Tijdens de wandeling blijkt dat de “sightseeing” deze keer niet alleen tempels inhoudt maar ook brengen we een bezoek aan twee Sake fabrieken waar ook op deze zondagmorgen geproefd mag worden. Onderweg duiken we even een supermarkt binnen om onze lunch in te kopen. Ja dat kan hier allemaal op zondag. De meeste supermarkten zijn dag en nacht open. De lunch wordt gebruikt op een groot plein met heel veel kersenbloesembomen. Als de wandeltocht beëindigd is bij een station, krijgen we allemaal een stempel voor onze IVV kaart. Ze hebben ons dagtraject aangemeld als IVV wandeltocht. Als de meeste mensen zijn vertrokken houden we met een select groepje een soort hanami; er wordt een vloerkleed uitgerold en er wordt drank geschonken met wat hapjes. Heel gezellig en dat schijnt hier de normaalste zaak van de wereld te zijn. Na afloop gaan we via een supermarkt naar het onderdak om daar ons ontbijt op te peuzelen.
Maandag 6 april worden we in alle vroegte opgehaa ld vanaf ons verblijf. De bagage gaat in de wagen en ook wij passen in de wagen. Na een rit waarbij we de indruk hebben dat een rood verkeerslicht hier heel anders uitgelegd wordt, komen we weer aan bij het station waar we gisteren gefinisht zijn. Er zijn al heel wat wandelaars en ons wordt verteld dat er vandaag veel meer wandelaars zullen zijn omdat het geen zondag is. We begrijpen dit eerst niet maar uitgelegd wordt dat er op zondag vele wandeltochten georganiseerd worden. Dus op maandag is er veel minder concurrentie. We beginnen maar niet met tellen maar het zijn er zeker tweehonderd. Er is ook een etchtpaar bij dat Frans spreekt dus daar heeft Jacques tijdens de wandeltocht veel contact mee. Het traject voor vandaag is slechts 16 kilometer en gaat via verschillende tempels naar het kasteel van Osaka. Niet dat we gelegenheid hebben om dat kasteel te bekijken want na de ontvangst van de IVV stempel moeten we direct door naar het Nederlandse Consulaat Generaal. Daar worden we ontvangen met koffie en gebak. En hier brengen we een gezellig en informatief uurtje door. Daarna gaan we op weg naar de jeugdherberg. Die is snel gevonden en we krijgen een kamer toegewezen die het verst in de gang ligt. Het is een zespersoonskamer en we hebben twee andere gasten. We brengen de avond verder rustig door.
Dinsdag 7 april is een excursiedag. We gaan met de trein naar Nara, een voormalig hoofdstad en bekend door zijn enorme tempels die zijn opgenomen in het Wereld erfgoed van Unesco. Nu we niet met een wandeling bezig zijn en alle tijd hebben is dit zeker de moeite waard. Een van de tempels is het oudste houten gebouw ter wereld (zegt men hier). Ook brengen we een bezoek aan een enorme Boedah die (naar men zegt) drie meter groter is dan de boedah in Kamakura. De boedah staat in het grootste houten gebouw (van Japan?) Voor de mensen die wel eens in Nikko zijn geweest, kan ik melden dat het hier allemaal wat ruimer is opgezet. Overigens hebben we vandaag prachtig weer en dat doet ook veel. We beeindigen deze dag met een bezoek aan het HardRock Cafe. Iets waar Masaji san nog nooit geweest is. Hij voelt zich direct een stuk jonger en geniet van de muziek het biertje en de maaltijd. Morgen is onze vrije dag maar naast ons eigen lijstje zoals, Het HardRock Cafe Universal, het Kasteel en onze was, staat er ook weer een ontmoeting met de bobo’s van de provinciale wandelsportbonden op het programma.

groeten, Lo

Het opzoeken van foto's

2009-04-03T17:02:00.001+09:00

Bedankt Chris voor de opmerking. Gelukkig hebben we nu een tweede dag met internet zodat ik direct kan reageren.
Het bekijken van de foto’s:
1. Ga naar http://Backpacker.phpbb6.de
Click hier op “Album”
Click dan op “Users personal galleries.
Click nu op “An Jisan” en vervolgens op
“Japan (slide show)
Hier zijn een aantal foto’s te vinden. De volgende foto’s zijn via dezelfde url te vinden, dus:
2. Ga naar http://Backpacker.phpbb6.de
Zoek dan in de middenkolom naar de berichten en click op het desbetreffende bericht op (read the full topic). Als vanzelfsprekend komen alle nieuwe berichten uit Japan dus is het zoeken niet zo moeilijk. Let wel, niet elk bericht is voorzien van foto’s. De tekst van de berichten is van Jacques Liska.

Succes er mee.

Eindelijk weer een verbinding, een lange editie

2009-04-02T21:28:00.000+09:00

Masaji san is al weer vroeg aan het internetten. Als ik rond een uur of vier wakker wordt vertelt hij mij dat het in Amsterdam nog 25 maart is. Ik laat hem nog een tijdje internetten en rond een uur of zeven zitten we alle vier weer aan het ontbijt. Direct daarna gaan we door naar het station, terug naar de stopplaats van gisteren. Er zijn aardig wat medewandelaars aanwezig en ik heb niet de behoefte om ze te tellen. Bij het museum is de verzamelplaats en een klas schooljeugd doet ons uitgeleide. Zonder enig ophef beginnen we aan onze wandeling. Er zijn verschillende mensen die de routebeschrijving in de hand hebben en zo nu en dan is er een discussie wie er nu gelijk heeft. Niets bijzonders dus. Dat geeft mij mooi de gelegenheid om wat algemene dingen te vermelden. Zo blijkt het Jacques gelukt te zijn om een aantal foto’s op zijn eigen website te plaatsen. Via de www.backpacker.phpbb6.de zouden die foto’s onder een of andere knop te vinden zijn. Bovendien heeft hij een extra service dat als je jezelf aanmeld dan krijg je een bericht als er nieuwe foto’s geplaatst zijn. Mocht het niet lukken laat het ons dan weten. Dan over foto’s gesproken. Toen wij in Nagasaki aankwamen zag ik dat Masaji san zijn baard had laten staan omdat dit voor hem de Siebold bedevaart is. Ik heb hem toegezegd ook de baard te laten staan dus zie ik er tegenwoordig anders uit dan jullie mij kennen. Na het beëindigen van deze hofreis gaat hij er weer af. Ik blijf dan nog twee weken hier om wat bij te kleuren. Zo we zijn inmiddels al weer een tijdje op stap en hebben weer ergens in een oud gebouw groene thee aangeboden gekregen. We wandelen weer verder en komen plots in een karakteristiek straatje terecht met aan weerskanten pijnbomen. Dit is kenmerkend voor de vroegere hoofdwegen. Op een gegeven ogenblik staat er weer een groep mensen ons op te wachten. We worden begroet en ik wordt gefeliciteerd. Dan moeten we een prieeltje in en worden we omgekleed in een heuse Samoerai oorlogsuitrusting. Onze kleding en spullen worden in een grote doos gestopt en in een volgauto geplaatst. We vervolgen onze weg op sandalen van stro en in een piepend en krakend harnas. Het is niet een echt feest om in deze uitrusting te wandelen maar het is wel heel bijzonder en leuk voor de plaatjes. Na ongeveer een kilometer mogen we onze uitrusting weer omruilen voor onze eigen spullen terwijl de rest van de wandelaars op een nabijgelegen grasveld aan hun picknick beginnen. Als ook wij weer in onze normale kleding zitten voegen we ons bij hen. Er zijn keurige obento’s (lunchpakketten met rijst sushi enz.) voor ons aangedragen en we laten het ons goed smaken. Dat is althans de bedoeling maar ook wordt er van ons verwacht dat we zowel de schrijvende als de visuele pers te woord staan. Hierdoor is voor ons de lunchpauze eigenlijk iets te kort. We gaan weer aan de wandel. We gaan nu steeds meer tussen de gebouwen omdat we nu in de voorsteden van Kokura wandelen. Voor de zoveelste keer gaan we weer door een arcade en worden we weer opgewacht door een menigte. Masaji san wil dan altijd hebben dat wij voorop lopen en als we dichter naderen wordt er luid “Happy birthday to you” gezongen. We moeten het lied nog een keer aanhoren en daarbij krijg ik nog een verjaardagscake en een happy aangeboden. We kijken eens op ons horloge en maken van de eerste de beste gelegenheid gebruik om weer op pad te gaan. Het zou wel weer eens een lange dag kunnen worden. Een van de wandelaars die de afgelopen vier dagen met ons meegelopen heeft wil deze avond nog een etentje aanbieden als verjaardagscadeau. Ook hij moet zich even orienteren en ontdekt dan dat we vlak bij ons hotel zijn. We krijgen van hem een half uur om ons te douchen. Op de afgesproken tijd staan we weer in de lobby. Gelukkig is het maar vijf minuten wandelen. Er is een tafel gereserveerd, zo’n lage waar je de voeten in het gat onder de tafel moet steken. Onze gastheer had kennelijk laten weten dat het om een verjaardagspartijtje gaat want er wordt een fles champagne (lambrusco) opengetrokken en er wordt ons weer een verjaardagstaart aangeboden. Zes brandende kaarsjes er op en de lichten in het restaurant worden gedoofd totdat ik de kaarsjes uitgeblazen heb. Kortweg een hele gezellige en onvergetelijke verjaardag. Om half tien in de avond zijn we weer terug in het hotel en breiden we ons voor op de volgende dag.
Masaji san zit om drie uur in de nacht al weer achter de computer. Zelf sta ik om vijf uur op en begin met het vullen van de wasmachine zodat de was nog op tijd droog is voor we vertrekken. Om tien voor zeven moeten we naar het station om een aantal wandelaars te begroeten die juist zijn gestart voor een wandeltocht van honderd kilometer in drie dagen. Ik ben verbaasd hier zoveel bekende gezichten te zien. Het is onbegrijpelijk dat we in de afgelopen wandeldagen zoveel mensen hebben leren kennen. Het hele gebeuren duurt maar tien minuten, dus snellen we naar het hotel om aan ons ontbijt te beginnen. De was is droog dus inpakken maar. Om kwart over acht moeten we in de trein zitten. Onder mijn Nederlandse medewandelaars heerst enige paniek. Het gebeurt allemaal te snel en dat valt hen niet mee op de vroege morgen. Als we eenmaal in de trein zitten worden ze langzaam weer wat rustiger. De hele treinreis duurt ongeveer twee uren waarbij we ongeveer op tweederde van de afstand acht minuten de tijd hebben om over te stappen. Op de eindbestemming aangekomen staat alweer een wandelaar op ons te wachten. Hij laad al onze bagage in zijn wagen en wijzelf stappen in een busje en we worden naar een tempel gebracht. Het blijkt, althans zo hebben wij het begrepen, de eerste Budistische tempel van Japan. Daarna nog even een Christelijke kerk bezoeken en dan door naar de Monjusenji tempel waar we de nacht door zullen brengen. De tempel staat tegen een berg en we moeten via een lange trap naar boven. De tempel is voorzien van verschillende slaapplaatsen. Vreemd genoeg zijn we verder nog niemand tegengekomen. We vragen ons dan ook af waar en hoe we moeten gaan eten. Maar aan alles is gedacht. Er blijkt toch een priester met zijn vrouw, zoon schoondochter en twee kleinkinderen rond te lopen. Op het programma stond al lange tijd een Kanreki party. Al voor het diner kreeg ik van Masaji en zijn vriend een doos aangeboden met een rode baretachtige muts, jasje en onderbroek. Zoals gezegd alles in het rood. Dit moest ik aantrekken (over mijn kleding heen) en zo ben ik dan de jarige job. Dus weer een verjaardagstaart en weer zes kaarsjes uitblazen. We eten en drinken heerlijk en tegen een uur of tien krijgen we summier van Masaji san het programma van morgen te horen.
Inmiddels 28 maart. Het 6 uur in de morgen als ik rustig op sta en van het sanitair gebruik maak. Als ik daarvan terugkom is iedereen wakker en zit Masaji san al weer achter de computer. Vandaag moeten we weer verhuizen dus alles weer inpakken en de bagage weer in de auto laden. Dan gaan we rond de tempel wat wandelen. Dat blijkt een heuse klim langs touwen te zijn. Zowel Jacques als ik zijn daar niet blij mee maar we laten ons niet kennen. Alleen het laatste stukje naar het uitzichtpunt zonder hekwerk, hebben we niet gedaan. Tegen tienen vertrekken we voor de tien kilometer van vandaag. Het heeft eigenlijk met de route niets te maken maar goed. Op deze manier blijven we wel in vorm. Het blijken bijna twaalf kilometer te zijn bergje op en bergje af. Onderweg nemen we er de tijd voor om zoveel mogelijk stenen en planten te zien. We komen bij de ingang van weer een kennelijk bekende tempel, maar voor we die bereiken moeten we een busje in en worden we weggebracht naar ons onderkomen voor de nacht in Baien no sato. Hier krijgen we elk een eigen kamer toegewezen. We zijn benieuwd wat dit allemaal gaat kosten. We plaatsen onze bagage in de kamers en gaan dan aan tafel voor de lunch die weer voortreffelijk is. Tijdens de lunch probeer ik Masaji San duidelijk te maken dat we behoefte hebben aan wat rust,tijd om te wassen en te internetten. Hij knikt maar enkele ogenblikken later vertelt hij dat we het busje in moeten om naar een tempel te gaan. Het barst hier van die dingen dus dit is wéér een andere. Hier krijgen we van de monnik een heel erg Japans verhaal te horen waar zelfs Masaji San nauwelijks iets van snapt. Het duurt alles bijeen nog geen uur en we worden weer keurig teruggebracht naar het hotel. Daar zit ik nu deze tekst in te tikken en nu nog maar afwachten of ik ook online kan komen.
Er is mij van verschillende kanten gevraagd hoe het met de Wheelie gaat. Wel daar gaat het goed mee omdat die meestal samen met de andere bagage in de auto vervoerd wordt. Dat is maar goed ook want we hebben verschillende paden gehad en vooral ook trappen bij al die tempels , die echt niet leuk zijn voor de Wheelie. Als we met onze eigen bagage moeten gaan lopen dan zal ik toch paden moeten aanhouden die minstens een halve meter breed zijn. Overigens vind ik de rugzak van de Wheelie niet opkunnen tegen een normale trekkersrugzak die voorzien is van verschillende vakken.
Het lukt niet om met mijn laptopje online te komen dus ga ik maar gewoon verder met het vervolg van het verhaal.
Vandaag 29 maart ben ik gewoontegetrouw vroeg wakker. Omdat we de gisterenavond een plunjezak met allerlei overbodige zaken als ontvangen geschenken hebben ingeleverd, bedenk ik dat ik daarvoor nog wel wat meer zaken heb. Om die reden ga ik vroeg uit de veren en verzamel wat kleding die ik niet nodig denk te hebben en ga daarmee naar de receptie om dit alsnog in de plunjezak te doen. Daar staat onze gastheer van de afgelopen dagen al druk te gebaren dan onze bagage in zijn auto moet. Ik ga weer naar boven en pak mijn bagage bijeen en breng de Wheelie naar beneden. Die verdwijnt al snel in de auto en ik ga naar boven om Hans en Jack wakker te maken dat zij hun bagage moeten inleveren. Dat heeft wel wat voeten in aarde want ’s morgens vroeg op gang komen in niet hun sterkste kant. Masaji san heeft als zijn spullen inmiddels ook al in de wagen. Als ook Hans zijn spullen heeft ingeleverd rijd de man met onze bagage weg. Wij wachten tot we kunnen ontbijten en daarna komt er een busje voorrijden die ons naar een klein dorpje brengt waar we weer eens opgevangen worden door de burgemeester en uiteraard de pers. Toespraak, interview en groepsfoto. Dan wordt nog terloops even gemeld dat in het jaar 2000 ook nog de Nederlandse kroonprins hier geweest is. Dan wordt er een bootje opgeroepen die ons naar het eilandje Kuroshima brengt. Dit is het eiland waar in het jaar 1600 het Nederlandse schip “De Liefde” is gestrand en waar de bemanning in eerste instantie gevangen werd genomen. William Adams, de Engelse navigator van “De Liefde” wist echter bij het lokale gezag in een goed blaadje te komen met gevolg dat de bemanning steeds “vriendelijker” werd behandeld.
We krijgen op dit eilandje een rondleiding en bij een monument leggen wij een boeket bloemen bij het monument. Na deze ceremonie stappen we weer op het bootje en na tien minuten varen staan we weer aan wal. Dit tot grote opluchting van Jacques. We stappen weer in het busje en worden naar een plaatsje gebracht waar we na de lunch een aantal stenen boeda beelden hebben bezocht. Eerlijk gezegd heb ik voorlopig wel genoeg van al die religieuze zaken maar goed het hoort er nu eenmaal bij. Het is de bedoeling dat we nu naar een klein parkje gaan waar veel bomen in de bloesem staan om daar aan een “hanami” mee te doen. Helaas is er geen enkele parkeerplaats vrij en men brengt ons daarom maar naar de ferry van Usuki. Tengevolge van deze programma wijziging blijkt dat we één ferry eerder kunnen nemen voor de oversteek naar het grote eiland Shikoku. De bootreis gaat rustig en vlot en in een paar uren zijn we op het eiland aangekomen. Dan is het met onze bagage even twee kilometer wandelen naar het station. We komen ruim op tijd aan en als we uiteindelijk in de trein zitten blijkt het een stoptrein te zijn van bijna anderhalf uur. Er is geen toilet in de trein en daar hadden wij niet op gerekend. Ook Masaji san heeft grote nood en vraagt aan de conducteur of er echt geen toilet is. De man zegt toe om een seintje te geven als we op een station stilstaan waar een toilet op het perron is. Als het zover is stuiven we gedrieën op het toilet af maar er is slechts plaats voor één persoon. Als ik als laatste terug bij de trein kom staat de conducteur lachend te wachten en geeft de bestuurder fluitend toestemming weer te vertrekken. Dat geeft ondanks enig schuldgevoel een grote opluchting. Als enkele stations later op een tegenliggende trein moeten wachten verdwijnt dit schuldgevoel ook weer. Met een bijna lege blaas en volledige bepakking komen we in de stad Matsuyama aan. Hier gaan we eerst iets eetbaars zoeken en dan nemen we de tram naar de oudste Spa van Japan. Vanaf deze halte is het nog twee kilometer lopen (en klimmen) naar onze herberg. Het is deze keer een echte jeugdherberg en er is internet. Maar geen draadloos zodat ik voorlopig maar door zal gaan met het verslag op mijn harde schijf op te slaan. Het was een lange reisdag dus we liggen er op tijd in. Dat wil zeggen. We slapen met zijn vieren in een kamer met een tatami vloer (dikke rieten vloerbedekking) met daarop een matrasje en een veel te warm dekbed.
Om vijf uur in de morgen duikt Masaji san weer achter zijn computer. Die man kan niet langer dan vijf uur achtereen slapen. Om zes uur loopt zijn wekker af en sta ik op. Rustig aan want om zeven uur kunnen we pas ontbijten. Het ontbijt is compleet maar de zalm is deze keer wel heel erg zout. Na het ontbijt gaan we onder leiding van Masaji een wandeling maken naar de Ishiteji tempel. Dus daar gaan we weer. Maar ik moet toegeven dat deze tempel meer bezienswaardigheden heeft dan de gemiddelde in Japan. Masaji san weet achter een steen een grot te vinden die uitloopt tot een lange tunnel tot aan de andere kant van de berg. In die tunnel moet ik natuurlijk weer mijn hoofd stoten. Voor lange mensen geld in heel Japan: Wees nederig en buk. Aan de andere zijde aangekomen zien we weer verschillende religieuze beelden. We moeten weer terug door de tunnel en we zien verschillende pelgrims die de 88 tempels route volgen. Een route van ongeveer 1150 kilometer langs, hoe kan het anders, langs 88 tempels. Dus niets voor mij. De afstand trekt me wel maar de onderwerpen niet. We gaan naar de bushalte van de “Dogo Onsen” (kom ik later nog op terug) en daar worden we opgevangen door een voorzitter van een of andere wandelbond. Tot mijn grote verbazing tref ik daar ook een klein Japans echtpaar uit Hiroshima aan: Midori en Kazuhiko die we kennen uit het IML wandelcircuit. Wat kan de wereld toch heerlijk klein zijn. Het is nu de bedoeling dat we een rondleiding krijgen door de stad maar de pers schijnt ook hier voorrang te hebben waardoor het schema enigszins uit de hand loopt. Dit tijdverlies wordt weer goedgemaakt doordat een museum dat bezocht zou worden, op maandag gesloten is. We doen allerlei plaatsen aan dit iets te maken hebben met Botchan. Een hoofdpersoon uit een Japans literatuurstukje. Gelukkig hebben we dit verhaal thuis al gelezen en bovendien hebben we een dame mee die behoorlijk goed Engels (Amerikaans) spreekt. We krijgen de indruk dat alles hier in Matsuyama in het teken van Botchan staat. Aan het einde van de rondleiding nemen we afscheid van onze begeleiders en gaan we naar de jeugdherberg. We besluiten om nog een uurtje wat in de herberg te blijven en dan gaan we naar de “Dogo Onsen”. Dit is het oudste Spa bad van Japan. Nu is een echt Japans bad iets heel anders dan we in Nederland gewend zijn maar wij hebben daar ondertussen toch wel enige ervaring in opgedaan. Het bad zelf is eigenlijk helemaal niet zo bijzonder, ware het niet dat overal plaatjes hangen wat het favoriete bad van Botchan was, welke kleedkamer bij hem favoriet was en ga zo maar door. En dat allemaal voor een hoofdpersoon uit een fictief verhaal!!!! Maar goed , ook dit hebben we weer meegemaakt. We doen wat inkopen omdat we geen diner in de herberg besteld hadden en gaan naar de herberg om zelf ons eten te maken en de avond door te brengen met het maken van het verslag of het antwoorden van e-mail.
31 maart om zes uur gaat de wekker van Masaji san af. Dit keer ligt hij zelf nog in bed omdat zijn computer al ingepakt is. We staan op, pakken onze spullen in en maken ons ontbijt gereed, voor mij dit keer een big cup of noodles. Om tien voor zeven stappen we bepakt en bezakt de jeugdherberg uit om naar de tram en daarmee naar het station te gaan. We zijn erg vroeg maar Masaji san is wat nerveus. We kunnen ons dat wel voorstellen omdat we vandaag zijn broer, zuster en zwager gaan ontmoeten. We kopen een kaartje en omdat we met vier personen zijn, krijgen we een fikse korting. Dat is weer mooi meegenomen. Dit keer hebben we een expresstrein en die gaat met een behoorlijke snelheid en maakt weinig stops. Rond tien uur komen we aan op het station van Tadotsu. De familie van Masaji san staat met spandoek en nog een flink aantal wandelaars aan de uitgang van het station. We kopen eerst iets voor ons ontbijt en dan gaan we met zijn allen aan de wandel. Eerst langs de burgemeester die met een groot deel van zijn personeel ons voor het gemeentehuis staat op te wachten. Een korte toespraak van zijn kant die niet vertaald wordt dus blijft het bij deze korte ontmoeting. Dan gaan we door naar een soort museum waar ons koekjes en groene thee op traditioneel ceremoniële wijze wordt aangeboden. Terwijl Masaji san door een verslaggever wordt geïnterviewd worden wij door een gedeelte van het museum geleid. Na het interview gaan we aan de wandel. We zijn met ongeveer twintig wandelaars. Het is vandaag weer een tempelroute. Bij een van de tempels houden wij in de grote tuin een picknick. Heel gezellig en bovendien hebben we een prachtig uitzicht over de stad en de haven. Onze medewandelaars zijn al redelijk op leeftijd en de enige jonge mensen die bij ons zijn dat zijn de verslaggevers van de krant en televisie. We doen tijdens deze wandeling nog twee tempels aan en de temperatuur begint ook wat aangenamer te worden. Ja de temperaturen zijn duidelijk lager dan we gepland hebben. Op zich niet zo erg maar daardoor hebben wij de neiging om wat sneller te wandelen en dat kunnen die kortbenig Japanse wandelaars moeilijk bijbenen. We moeten dus steeds wat inhouden en ik ga uit gewoonte maar weer steeds tellen of we iedereen nog wel mee hebben.
Bij de laatste tempel, de Zentzuji tempel, hebben we de finish van vandaag bereikt en gaan we op zoek naar de ingang van het hotel. Dit hotel behoort bij de tempel maar is behoorlijk modern van opzet. Enige drempel is wel dat we de volgende ochtend om zes uur worden verwacht voor de ochtendceremonie. Wat dat is, dat moeten we zelf nog afwachten dus daar zal ik morgen over verhalen.
We zijn dus op tijd wakker als we naar de tempel gaan. Wat een tijd: ’s morgens om zes uur!! Als we daar aankomen is de dienst net begonnen. Er zijn ongeveer 40 pelgrims aanwezig. Zij zijn herkenbaar aan een soort witte kiel over hun kleding. In de dienst wordt uitsluitend Japans ten gehore gebracht en worden verschillende Mantra’s gebeden. Wij zitten er bij en kijken er naar. Het enige voordeel is dat we nu achter de hekken van de tempel zitten, dus eigenlijk met onze neus voorop. Het nadeel is dat de dienst bijna 55 minuten duurt en we direct door kunnen naar het ontbijt. Na dit ontbijt spoeden we ons naar de kamer om onze spullen in orde te maken. Gisteren toen we de bagage uit de supporterswagen haalden bleek ik een probleem met de Wheelie te hebben. Een van de wielen liet zich niet meer plaatsen. Met veel manipuleren is het uiteindelijk toch gelukt maar ik wil nu zoveel mogelijk voorkomen dat de wielen moeten worden verwijderd. Ik zeg dus tegen Masaji San dat ik vandaag de Wheelie gewoon meeneem. Daar heeft hij grote bedenkingen tegen en ik laat mij overhalen om de Wheelie nu met gemonteerde wielen in de supporterswagen te plaatsen. We gaan van start en wandelen ongeveer twee kilometer naar het station. Daar voegen zich nog wat wandelaars bij ons en nemen we de trein naar Kotohira. Hier gaan met ongeveer 14 wandelaars van start. Het is een mooie plaats met wat gebouwen uit de zeventiende eeuw en een mooie brug. Dan brengen onze gidsen ons naar een straat met allemaal onregelmatige stenen trappen. We zijn weer op weg naar een tempel. We beginnen er al aan te wennen dat de meeste kastelen en tempels op een respectabele hoogte liggen. We laten ons niet kennen en komen heelhuids boven. Er blijken meerdere tempels te staan maar bij de eerste zou een festival worden gehouden, jaarlijks op 1 april om 10.00 uur. We zijn op tijd, maar er gebeurt niets. Onze begeleiders kijken wat beteuterd. Wij niet, wij hebben met de datum in gedachten een schaapachtige glimlach over ons. Men besluit om maar naar de volgende tempel te gaan: De tempel van de zeelieden. Inderdaad een tempel met allemaal foto’s van zowel koopvaardij als Japanse marine waarvan de bemanningen (en ook thuisfront) hier een behouden vaart hebben afgesmeekt. Na dit bezoek gaan we toch maar weer naar beneden, naar de tempel waar het festival had moeten worden gehouden. Onderweg worden we ingehaald door een hele sliert priesters of monniken of iets dergelijks. De rij werd gesloten door vijf vrouwen in tempelachtige kleding. We houden ze scherp in het oog en het blijkt dat ze naar dezelfde tempel gaan als wij. Het festival blijkt om 10.30 uur te beginnen. Nu lachen onze begeleiders en ze staan met hun neus voorop. Na twintig minuten heb ik het allemaal wel gezien en gehoord. Wat kunnen die monniken een monotoon geluid voortbrengen. En daar wordt dan nog op gedanst ook. Wij Nederlanders doen ons best om ons zo discreet mogelijk terug te trekken. En dat lukt. Als we ergens op een bankje zitten te wachten blijken ook onze begeleiders zich dit festival wat anders te hebben voorgesteld dus we gaan weer aan de wandel: Een gedeelte van de trappen af totdat we bij een aantal in bloei staande bomen komen. Daar in een prieeltje gaan we ons lunchpakket gebruiken. Het begint te regenen maar daar hebben we op dit moment weinig last van. Na de lunch worden we bij een museum opgewacht door een Shinto priester die ons een persoonlijke rondleiding geeft. Hoe de mensen dit allemaal georganiseerd hebben is ons elke dag weer een raadsel. Na deze rondleiding begeven we ons verder de trappen af en zoeken het station op. Hier nemen we de trein naar Tadotsu. Hier wandelen we nog een stukje en dan komen we aan bij het huis van de zuster en zwager van Masaji San. Hier worden we verzocht om snel even een douche te nemen. Wij vinden dit vreemd maar hebben afgeleerd om steeds maar vragen te stellen. Na het douchen wordt er aardig wat drank geschonken en komt er heel wat etenswaren op tafel te staan. Er komen ook nog wat andere gasten en het is een aangename party. Als het ongeveer acht uur is gaan we met onze bagage met een van de vrouwelijke gasten mee. Het blijkt dat wij deze nacht in haar huis overnachten. Ik moet toegeven dat ik nog nooit in zoveel Japanse privé huizen ben geweest als tijdens deze reis. We krijgen twee tatami kamers toegewezen en er is een toilet op de gang. Maar geen badkamer. Dus nu snappen we ook waarom we ons eerst moesten douchen. We drinken nog even met de gastvrouw, een tachtig jarige weduwe, een kopje groene thee en dan gaan we naar bed.
’s Morgens op 2 april moeten we weer om zeven uur bij de familie van Masaji San zijn. We zijn nauwelijks binnen of we mogen om de beurt aan de wasbak ons even wassen. Daarna serveert de zus van Masaji San een zoveel mogelijk westers ontbijt met toast en een grote pot koffie, heerlijk gewoon. Onze bagage wordt weer in de supporterswagen geladen en we wandelen door verschillende oude straatjes en we hebben de indruk dat we een soort pelgrimsroute volgen. Ook zien we in de verte het Marugame kasteel. We slingeren door de straatjes en plots staan we in een park dat behoort tot het kasteel. Voor we het weten staan we weer buiten de grachtengordel en dan blijkt dat we Hans kwijt zijn. We gaan een stuk terug naar een plaats waar verschillende paden uitkomen en enkelen van ons gaan een zoekslag maken. Na ongeveer twintig minuten hoor ik dwars door de discussiërende deelnemers door “lolie” roepen. Ik kijk omhoog en zie Hans bij het kasteel staan. Ik roep hem naar beneden te komen en nu gaan we de andere zoekende leden proberen op te trommelen. Dat kost wat tijd maar als we dan eindelijk weer kompleet zijn wordt besloten om toch met zijn allen naar het kasteel te gaan. Dit stond overigens ook op het programma van Masaji San maar niet op dat van onze gids. Als we rond het kasteel wat gekeken hebben gaan we weer bergafwaarts en na een tijdje belanden we weer bij een tempel die, je raad het al, op een helling ligt. Na de tempel gaan we weer de helling af en naast die trappen staat een Udon restaurantje. Het is een klein eenmansbedrijfje en we bestellen daar een bakje Udon (een soort hele dikke noodle) en ik voeg daar nog wat tempura aan toe ( tempura is vis of groenten in een deegje gefrituurd en dit recept is eigenlijk van Portugese afkomst maar dat weten de meeste Japanners niet) Het is spotgoedkoop en goed. We zijn gelukkig net op tijd want na ons staat een rij waar menig restaurant jaloers op zou zijn. Na de maaltijd gaan we weer op pad, natuurlijk met een volle maag weer bergje op en bergje af. We gaan naar een station om een stukje van de route in te korten om het tijdsverlies weer goed te maken. We rijden een stukje met de trein; een paar stationnetjes maar en dan gaan we weer aan de wandel. En weer komen we uit bij een tempel. De meeste tempels die we aan doen behoren tot de 88 tempels van de eerder genoemde route. Wat ons opvalt is dat er hele groepen pelgrims met hun witte kiel worden aangevoerd per bus. Maar er moet ook gezegd worden dat we ook pelgrims echt zien wandelen van tempel naar tempel. Ook heb ik een stel gezien dat bij de toegangspoort van de tempel naarstig in hun rugzak naar hun witte kiel aan het zoeken waren. Van deze tempel is het nog maar een tweehonderd meter naar het station van Kokobu. Hier staan ook onze begeleiders per auto te wachten. We kopen een treinkaartje en terwijl we op de trein wachten horen we dat een van de twee auto’s (niet de bagagewagen) niet meer in zijn versnelling wil komen.
Helaas moeten we afscheid nemen en vertrekken we per trein naar Takematsu waar we na aankomst ons hotel opzoeken. Een hotel met internet. Maar onze bagage is er nog niet. Masaji San belt op en zijn zwager staat bij een hotel met dezelfde naam maar op een ander adres. Na deze spraakverwarring hoeven we niet te lang meer op onze bagage te wachten en kunnen we onze kamers innemen. Nu moet ik alleen nog wachten totdat ik de internetlijn te pakken kan krijgen want dat is het eerste waar Masaji San beslag op legt.
Groeten van ons allen en succes met het zoeken naar onze foto’s

Op naar Kokura

2009-03-25T21:41:00.000+09:00

Het is 20 maart,
Direct na het heerlijke ontbijt ontmoeten we voor het station de mensen die vandaag met ons gaan wandelen. Vandaag is het een redelijk vlakke route. Eerst door de stad en verder langs vele rijstvelden. Het valt op dat hier percelen zijn waaraan na de laatste oogst nog niets gedaan is maar ook percelen waar de rijstplanten als zo’n 30 centimeter hoog staan. Bij navraag blijkt dat men hier tweemaal per jaar rijst kan oogsten mits de landbouwer niet teveel tegenslag heeft met het klimaat. We stoppen op verschillende plaatsen maar de oorspronkelijk opgegeven afstand blijkt toch wel iets meer te zijn. Ondertussen zijn we al aardig gewend aan de speeches van burgemeesters en het houden van een tegenspeech die toch door niemand verstaan en vertaald wordt. Tegen drieën komen we in Nakabaru en nemen we de trein terug naar Saga. Onze Japanse hopman heeft telefoon ontvangen dat onze gemeenschappelijke kennis Tuneyoshi Inohara in ons hotel is aangekomen. Als we zel f in het hotel aankomen blijkt hij daar nog niet te zijn. Weer gaat de telefoon en hij meldt dat hij naar het Saga kasteel is gegaan en om vijf uur in de lobby van het hotel zou zijn. Die avond houden we in een van onze kamers een gezellige drankavond.
Als we op zaterdag 21 maart s’morgens weer aan het ontbijt zitten, zien we verschillende bekende gezichten. Vreemd eigenlijk dat je na een paar dagen al zoveel kennissen in het japanse wandelwereldje hebt opgebouwd. We nemen de trein naar Yoshinogari. Daar aangekomen worden we vanaf het station geleid naar een Romeins themapark. Hier is de start van de “Old Roman Walk 2 Dai March”. Het begint vanzelfsprekend te worden maar vlak voor de start moeten we als groep op het podium verschijnen. Ik stel mijzelf en de groep voor en rek het een beetje totdat het negen uur is. Dan geef ik het startsein door drie keer luid ee ee oo te roepen. Wat het betekent weet ik niet maar voor de wandelaars is dat toch het sein om van start te gaan. We lopen langs dijken en rijstvelden en door kleine woongemeenschappen. We lopen hoofdzakelijk met de wandelkennissen die we de afgelopen weken hebben leren kennen en dat is maar goed ook. Het parkoers is namelijk erg saai. Het is alsof je door de polders van Anna Paulowna loopt en de bollenvelden staan nog lang niet in bloei. Dan ben je ook snel uitgekeken. Om een uur of drie Halen we de finish en zoeken we gezellig met zijn allen een tafeltje onder een tentdak op. Nu nog een lekker biertje want daar heeft het lijf wel trek in. We hebben tenslotte de hele dag mooi zonnig weer gehad. Tja en dan zit het even tegen. Er blijkt in het hele themapark geen bier te koop te zijn. We blijven dan ook maan niet al te lang plakken en lopen de ongeveer twee kilometer weer terug naar het station. Als we in Saga zijn gaan we eerst even langs de supermarkt om wat eten en drinken in te slaan. Op de kamer van Masaji san en Lo san drinken we een lekker biertje voordat we naar bed gaan.
Het is zondag 22 maart en we volgen dezelfde procedure als gisteren met dat verschil dat het regent zodat we ook onze regenkleding vandaag meenemen. Ook vandaag staan we weer op het podium om de startprocedure af te handelen. Zo nu en dan is het tussen de buien droog en vandaag is het een veel mooier parkoers dan gisteren. Jammer eigenlijk dat het zo’n regenachtig weer is. We krijgen een behoorlijke hellingproef voor onze kiezen en als we een rustpauze houden dan is er nauwelijks ruimte om te zitten. De afstand van vandaag is iets korter dan gisteren en dat zit dus best wel mee. Als we op het themapark aankomen is het gestopt met regenen en zoeken we weer een tafeltje onder het tentzeil op. De drainage van het terrein is niet geschikt om zulke regenbuien op te vangen dus moeten we door flinke plassen water. Eigenlijk hebben we hier dus weinig te zoeken en nemen we afscheid van enkele wandelvrienden en zoeken dan het station weer op. Weer aangekomen in Saga gaan we eerst naar het hotel om even een biertje te drinken en dan de wasmachine eens lekker vol te proppen. Ondertussen meldt Masaji dat we op de kamer deze avond een party hebben. Er worden boodschappen gedaan en om acht uur in de avond blijken we enkele gasten te hebben die de volgende dag met ons mee zullen wandelen. Het is een heel gezellige avond waarbij we genoodzaakt zijn zoveel mogelijk te zorgen dat we de volgende dag niet teveel vloeibare bagage moeten meegeven.
Maandag 23 maart. Het weer is weer redelijk opgeknapt en onze bagage wordt na het ontbijt opgehaald om naar ons volgende onderdak te brengen. Dan nemen we de trein naar ons vorige finishpunt in Nakaburu. Op de afgesproken plaats is het even een ongeregeld gebeuren. Uiteindelijk een toespraakje van de burgemeester die vertaald werd door een Japans echtpaar dat 5 jaar in Rotterdam gewoond heeft. Omdat dit echtpaar meer over zichzelf wilde vertellen kwam er van een tegentoespraak weinig terecht. Het parkoers van vandaag is redelijk vlak en we hebben een groep van ongeveer 20 mensen. Waaronder enkele mensen die al eerder met ons meegelopen hebben. De omgeving is niet veel veranderd waarbij ik wel moet vertellen dat we al aardig aan de Japanse natuur gewend zijn. Dit is in het huidige jaargetijde dus veel bloesem maar ook veel vruchtendragende sinaasappelbomen. Als we ongeveer drie derde van het dagparkoers gedaan hebben bereiken we de prefectuurgrens en worden we overgedragen naar de prefectuur Fukuoka. Dit gaan met enige ceremonie en enkele Saga wandelaars haken hier af en enkele Fukuoka wandelaars voegen zich bij ons. Het leuke is toch dat er ook nog redelijk wat Saga wandelaar met ons meewandelen naar de finish van vandaag. Maar dat gaat niet geheel zonder oponthoud. Zo komen we bij een tempel waar we hartelijk welkom worden geheten en waar voor ons een speciale dienst gehouden wordt om onze hofreis tot een goed einde te brengen. We spelen het ceremonieel, hoewel wat onwennig gewoon mee. Na afloop groene thee en een zoet gebakje. Al snel worden we aangemaand om weer op weg te gaan omdat er elders ook op ons gewacht wordt. Na een tijdje op een plattelands weggetje zien we vijf meisjes van een jaar of twaalf naast elkaar over de weg onze richting inkomen. Als ze ons bijna bereikt hebben keren ze om en lopen ze voor ons uit. Als we een dorp bereiken rent er een hart vooruit en dan treffen we het halve of mogelijk zelfs het hele dorp op de weg aan en worden we weer welkom geheten door een burgmeester. Het wordt niet vertaald maar er moeten weer staatsiefoto’s gemaakt en handjes geschut worden. Ook de bejaarden zitten keurig op een rij met Japanse en Nederlandse vlaggetjes te zwaaien. Uiteindelijk bereiken we Yamae, We nemen afscheid van de wandelaars aan het station en we worden verdeeld over twee auto’s naar een huis gebracht waar we die avond te gast zouden zijn. Nauwelijks zijn we daar aangekomen of we krijgen handdoeken en zeep in onze handen gedrukt en weer met twee auto’s naar een Onzen gebracht. Daar hebben we heerlijk gebadderd en weer terug in het huis aangekomen staat ons een ruime gedekte tafel te wachten. De gastheer en vrouw spreken geen Engels maar de mededeling “self service” was voor ons hoewel onwennig toch wel duidelijk. Wat een avond; eten en drinken te over.
Vreemd genoeg halen we dinsdag 24 maart zonder ook maar enige last van een kater te hebben. Wij Nederlanders krijgen een Europees ontbijt, althans wat zij denken dat een europees ontbijt is. Voor ons was dat niet nodig want wat Masaji san te eten krijgt zou voor ons ook prima zijn. Er is van gisteren avond nog veel eten over en dat wordt keurig ingepakt voor de lunch van vandaag. We worden weer naar de startplaats gebracht en daar wachten we totdat de trein weer wat medewandelaars bezorgt heeft. Dan gaan we weer op pad nadat we gewaarschuwd zijn dat we een “Toge” (pas) over moeten. Plotseling gaan we echt van de weg af en lopen we langs rijstvelden maar ook door de bossen. Heerlijk om eindelijk eens onder de bomen te lopen. Ook hier vinden we tempelpoorten en gedenkstenen. We worden in een historisch restaurant opgewacht voor de thee. Siebolt schijnt heer ook thee te hebben gedronken dus mogen we hier niet zondermeer passeren. Na dit aangenaam oponthoud vervolgen we onze weg.Er zitten wel enkele stevige hellinkjes in maar echt last hebben we hier niet van. Mogelijk omdat we ietwat getraind beginnen te raken?. De lunch gebruiken we in een soort dorpshuis waar de etenswaren van gisterenavond weer ter tafel komen. Dit aangevuld met ter plaatse bereide groene thee. Na deze lunch stappen we lekker door en brengt de groep ons tot voor ons hotel. Hier krijgen de Nederlanders een driepersoonskamer Japanse stijl toegewezen en daar zit ik nu dit verslag te tikken en Masajisan krijgt een eigen kamer.
25 maart. Na het ontbijt brengen we de bagage naar de lobby van de herberg en maken ons gereed voor de wandeling. Een van de medewerkers komt met zijn auto de bagage ophalen en wij gaan naar het station om onze medewandelaars van vandaag op te wachten. We zijn in totaal met 13 wandelaars. De medewerker brengt ons naar het begin van de route en met een rustig tempo verlaten we de stad. Het traject is redelijk vlak en grote stukken wandelen we tussen een rivier en een treinrails. Soms is er wat discussie bij onze begeleiders. Het blijkt dat de kaart soms aangeeft dat de oorspronkelijke route niet is te lopen en moeten we een alternatieve routen doen. Zo blijkt plotseling de oorspronkelijke route dwars door een huidig gemeentehuis te gaan.. We worden naar binnen geleid en staat de burgemeester ons te woord in het Japans. Er zijn nu nog maar weinig mensen die Engels spreken en van de meeste conversaties pikken we niets op. Dit is ook vaak de oorzaak dat we herhaaldelijk voor verrassingen komen te staan. De burgemeester loop een eindje met ons mee tot aan de grens van het dorp. We nemen afscheid en wandelen verder. Even later staat de burgemeester met een dienstwagen aan de kant van de weg met een handvol brochures over zijn gemeente. Toch leuk dat hij die moeite heeft willen doen. We gaan weer verder en het is al een uur in de middag als we bij een soort dorpshuis komen waar we de lunch zullen gebruiken. Maar voor het zover is worden we eerst vergast op een theeceremonie en een “Noh” voorstelling. Dit is een zang en danskunst die door een dame werd opgevoerd. Na de lunch is het weer vrij eentonig verder wandelen. Plotseling worden we opgewacht door een jonge dame die twee dagen lang met ons meegewandeld had. Zij werkt in een museum in een plaats waar wij “toevallig” doorheen moeten. We worden bij dit museum onthaald door vele mensen met vlaggetjes en de tekst “Welkom in Koyanose”. Dat was dan ook het enige wat voor ons leesbaar of verstaanbaar is. Dit is dan ook het einde van de route van vandaag en wandelen we naar het station om met de trein naar Kokura te gaan. Daar zijn we nu aangekomen en hebben we ingekwartierd in een hotel met internet.
Zo dat is het dan weer, morgen hebben we een lange wandeldag voor de boeg en bovendien ben ik dan ook nog jarig. Het kan dus nog wel enige dagen duren eer we weer in de lucht komen. Groeten van ons allen. Lo

Eindelijk weer een teken van leven

2009-03-19T11:47:00.000+09:00

Hallo allemaal, zoals jullie begrepen zullen hebben, is er de afgelopen dagen weinig gelegenheid geweest om wat op te tekenen. Het zal niet meevallen om over de afgelopen drie dagen verslag te doen temeer omdat het erg drukke en lange dagen geweest zijn. Maar ik ga mijn best doen. Zoals jullie gemerkt hebben is het ook nog niet gelukt om foto’s te plaatsen. Ook daar hopen we vandaag iets aan te kunnen doen.
Het is 16 maart.
Afgesproken is dat we om negen uur voor het hotel zouden verzamelen. We staan er al om kwart voor negen en het groepje wandelaars groeit weer tot zo’n dertig mensen. Men loopt wat nerveus heen en weer en ik begrijp niet waarom we niet op weg gaan. Dan komt er een auto met een man die keurig in het pak is maar dat zie je zo vaak vooral bij hotels en stations. Het blijkt de burgemeester van Sasebo te zijn die ons toespreekt en daarbij ons bedankt dat we Sasebo hebben uitgekozen als een overnachtingplaats bij onze wandeling naar Tokyo. Ook ik doe een dankwoordje en daarna gaan we op stap. Met de burgemeester voorop. Hij begeleid ons een stukje op weg terwijl zijn dienstwagen ons op honderd meter afstand volgt. Na nog geen kilometer neemt hij met een diepe buiging afscheid van ons en dan gaan wij verder. Ook vandaag weer heel wat klimmetjes, stops bij tempels, schrijns, gedenkstenen enzovoorts. Er gaat bijna geen uur voorbij zonder dat er niet ergens een groepsfoto gemaakt moet worden. We vragen ons af of we daar ooit iets van terugzien. Er worden zelfs foto’s van ons gemaakt onder een boom die binnenkort gaat bloeien! We passeren kleine dorpjes die gescheiden worden door flinke rijstvelden. Het valt ons op dat aan die velden na de laatste oogst niets meer is gedaan. Zo nu en dan zien we een boer een veldje frezen maar er is nog geen jonge aanplant. Vermoedelijk is de nachttemperatuur hiervoor nog te laag. De dagtemperatuur begint ons steeds beter te bevallen en op het warmst van de dag kunnen we heerlijk in T-shirt. Aan de rand van de prefectuur worden we opgewacht door een wandelaar van de prefectuur Saga. Hij is voor het verdere traject en ook de komende twee dagen onze gids. Spreekt geen woord Engels en begint direct gekopieerde routekaarten en Japanstalige beschrijvingen uit te delen. Ook hij blijkt niet de directie weg maar voor de historische weg te kiezen. Al met al maken we weer zo’n zeven kilometer meer dan ons schema. Als we in Arita aankomen worden we naar een Aardewerkmuseum geleid waar een indrukwekkende hoeveelheid aan prachtig aardewerk te bewonderen is. Hier worden we verwelkomd door de burgemeester wiens speech vertaald wordt door een Duitse medewerker van het gemeentehuis. Arita heeft een Duitse zusterstad die zich ook op aardewerk (porselein) concentreert. Hij vertaald ook weer mijn speech waarbij ik weer een vaantje uitreik. We zullen zuinig moeten zijn op onze vaantjes want het gaat behoorlijk hard. Gelukkig worden we na het bezoek met een auto naar jeugdherberg gebracht. Tijdens de overdracht van Prefectuur naar prefectuur is ook onze bagage overgezet naar een andere wagen. In de jeugdherberg worden we spontaan ontvangen en krijgen we een halfuurtje de tijd om van het bad te genieten en daarna wordt ons gratis door de herberg een maaltijd aangeboden. Er is een gebrekkige internet verbinding maar omdat we de foto’s als eerste prioriteit hebben staan proberen we dat eerst op orde te brengen. Helaas wil ook dat niet helemaal lukken. Vermoeidheid?? Zou heel goed kunnen. Dus moeten we ook voordat onze ogen dichtvallen, naar bed. Overigens hebben ze Masaji san en mij op een slaapkamer gelegd met wat langere bedden omdat mijn lengte op de herbergier nogal indruk maakte.
De volgende morgen worden we weer met een auto opgepikt en teruggebracht naar het station van Arita. Hier treffen we weer wat bedrijvigheid alsof er een kleine markt wordt opgesteld. Het blijkt een xylofoon van porseleinen schalen te zijn. De burgemeester wordt gebracht en ook de Duitse tolk is weer aanwezig. Na een toespraak en tegen toespraak volgt een concert van drie melodieën op de porseleinen potten. Iets dat meer wegheeft van het geluid van een carillon. Dan volgt de start en de tolk begeleid ons waarbij we verschillende bezienswaardigheden aandoen waarbij het porselein overal opduikt zoals een museum maar ook een tempel, een brug met porseleinen vazen enzovoorts. Tot slot nog even langs een steengroeve waar het materiaal voor de aardewerkproductie vandaan komt en dan mogen we door in de richting van Sasebo via de historische Nagasaki kaido. Ook vandaag loopt het wat tijd betreft uit de hand en het is al behoorlijk donker als we het eindpunt bereiken. We worden weer in een auto gezet en naar een restaurant gebracht. Wij hebben er wat moeite mee omdat we nog geen bad hebben kunnen nemen maar onze gastheren hebben daar geen moeite mee. We krijgen een diner aangeboden waarover ik verder niet in detail zal treden om de lezers niet jaloers te maken. Jacques zit schuin tegenover me en ik heb hem de hele dag niet méér zien genieten dan nu. Na het diner worden we met een taxi naar de herberg gebracht. Heerlijk even een warm bad en nog wat met de computer stoeien. Zodra ik online denk te zijn valt de verbinding weer weg zodat ik per saldo niets heb kunnen uitrichten..
Dan is het weer woensdag 18 maart
Op het afgesproken tijdstip worden we weer opgehaald door twee auto’s , een voor de bagage en een voor onszelf en worden we weer naar het eindpunt van de vorige dag gebracht. Het is nog frisjes maar het beloofd weer een mooie dag te worden hoewel we de maximum temperatuur van gisteren (23 C) niet zullen halen. Onze wandelvrienden voor vandaag staan weer klaar en na een korte openin speech en een groepsfoto voor het station, gaan we weer op weg. Bubba san, onze gids sinds de grensovergang laat ons weer allerlei oude gebouwen en gedenkstenen zien. Zo langzamerhand beginnen we al aardig aan de Japanse natuur en cultuur te wennen en kijken we nergens meer van op. Tegen lunchtijd worden we opgewacht door een man van 85 jaar die een heel stuk met ons meeloopt. Hij blijkt de eigenaar te zijn van een guesthouse waar ooit Dr. Siebold heeft overnacht. Bij dat guesthouse aangekomen waar we via een tempel naar binnen moeten, gebruiken we onze lunch. Voordat we aan de lunch beginnen is er weer een welkomsspeech en stellen wij ons voor. Na de lunch is het weer moeilijk om weer op gang te komen. Vandaag is het de derde dag dat het echt mooi weer is en ook ‘s nachts is het ruim vijf graden. Hierdoor komt de kersenbloesem snel tot bloei. Vooral de perzikenbomen hebben een mooie roze bloesem. We wandelen lekker door en we doen al een heel stuk in de bebouwde kom. Onze gids kijkt steeds op zijn horloge en dat wil dus zeggen dat hij ergens een afspraak heeft. Zo komen we in een poppen en miniatuur museum terecht mede in het kader van het poppenfestival dat over enkele dagen (na ons vertrek) plaats vindt. Als hoogtepunt van vandaag heeft hij een bezoek aan Saga kasteel opgenomen. Hier worden we onder aplaus opgewacht door het personeel van het kasteel. We krijgen een rondleiding met speciaal voor ons een Engelstalige voice recorder. Het museum/kasteel sluit om zes uur en niet veel later staan we weer buiten. Omdat dit de laatste dag is dat Bubba san onze gids is hou ik een zeer korte speech omdat hij toch geen Engels verstaat en er niemand is die het kan vertalen. Als gebaar van dank bied ik hem een vaantje aan waarbij hem de tranen in de ogen springen. We wandelen nu naar het station waar onze bagage en ook ons hotel staat. We nemen afscheid van onze begeleiders en checken in voor de komende vijf dagen. Inmiddels is de fotocamera van Masaji san stuk geraakt dus is nu voor deze hotreis Jacques de groepsfotograaf geworden. Dus onze Hof fotograaf.

Inmiddels hebben we verschillende pogingen ondernomen om foto’s op het internet te krijgen. Hiervoor zijn verschillende bewerkingen nodig en dat is tot nu toe nog niet gelukt. Blijf ons in de gaten want we doen onze uiterste best om het voor elkaar te krijgen. Vandaag donderdag 19 maart is een rustdag dus zijn we druk bezig met allerlei zaken waar we niet aan toegekomen zijn.
Tot ziens maar weer

De eerste twee wandeldagen

2009-03-15T23:31:00.000+09:00

Het is nog steeds 13 maart en om kwart voor een staan we aan de deur van onze herberg. We worden opgehaald door Remco die ons verteld dat we niet te snel mogen gaan. Alles blijkt hier onder controle te moeten staan. We komen in het gemeentehuis aan en worden daar door een applaudisserende erehaag ontvangen. Remco brengt ons naar de ontvangstkamer van de burgemeester en we hebben een leuk gesprek met hem. Dankzij Remco werd alles keurig vertaald. De burgemeester vertelt over de band met Nederland die Hirado heeft. Nadat het bezoek is beëindigd worden we bij de deur van de ontvangstkamer opgewacht door de directeur van de plaatselijke toeristeninformatiedienst. Die geeft ons een rondleiding door hirado langs het Hirado kasteel, een tempel, het museum en we gaan langs de Nederlandse muur. …..tijdens deze reis sluit onze vriend Tamaru san zich bij ons aan.Na afloop brengt hij ons naar het hotel en daar vragen we waar we de krant kunnen kopen waarin het artikel over ons en onze plannen in staan. Hij loopt even naar binnen en dan blijkt dat de herbergierster al zes kranten voor ons had ingeslagen. We stellen het diner uit tot 20.00 uur omdat ook nog een van de directeuren van de Japanse wandelbond zal arriveren. Zodra hij aanwezig is begroeten we hem en zitten we samen aan het diner. Het is weer heel gezellig en na afloop is het meteen tijd om naar bed te gaan.
Dan is het vrijdag de dertiende.
Eindelijk is de dag aangebroken dat we met de grote wandeling gaan beginnen. Maar we komen hier niet zo makkelijk weg. Eerst melden we ons bij het startterrein en realiseren ons dat het bere koud is. Er staat een straffe wind en er heerst een temperatuur waarvan we zeker niet gedroomd hebben. Er zouden wat tenten worden opgezet en een opblaasbare startboog geplaatst maar helaas moet men daar van afzien vanwege het weer. Ook een marching band die ons uitgeleide zou doen durft de uitdaging niet aan. Er wordt wat geïmproviseerd en in dikke kleding wordt ons evenement aangekondigd en nemen we plaatst op de VIP stoelen. De burgemeester doet een speech die keurig door Remco wordt vertaalt. Ook Kitani san doet een speech en weet van geen ophouden zodat het onmogelijk was om die te vertalen. Dan ben ik aan de beurt om een voorbereide korte speech te houden waarvan de Japanstalige versie wordt voorgelezen door Tamaru san. Dan krijgen we plotseling een wijziging in het programma en is het de bedoeling dag alle teamleden een korte speech houden. Maar ja als Hans eenmaal aan het woord is vergeet hij hoe koud het is en overtreft hij in lengte alle voorgaande speeches. Dit terwijl onze vriend Masaji san zit te klappertanden op zijn stoel. Na alle speeches bied ik de burgemeester de door ons ondertekende speech met wat aandenkens aan. Ook ontvang ik een aandenken van hem waarvan ik hoop dit heelhuids mee naar Nederland te kunnen nemen. Dan is het opstellen geblazen en na het aftellen is de langverwachte start. Onder een oorverdovend vuurwerk gaan we van start. Eerst gaan we met allen een tulp in de hand in tegengestelde richting naar de plaats van de voormalige handelspost waar hard gewerkt wordt aan een reconstructie van het gebouw. Daarna gaan we naar een monument dat refereert naar alle overleden factorij leden. Dan gaan we op de juiste koers met ongeveer 80 wandelaars in ons kielzog. De jongste is de tweejarige Nana die bij haar vader op de rug mee zou gaan. Vanwege de kou houd de vader de kleine voor zich tegen zich aan. Kleine Nana begrijpt er eigenlijk niet veel van. We wandelen over de grote brug die Hirado-eiland met het eiland Kyushu verbind. Hier waait het behoorlijk en de temperatuur is niet echt prettig. Na zo’n dertien kilometer hebben we het eindpunt bereikt voor het merendeel van onze medewandelaars. Hier staat een flinke tent opgesteld en worden de wandelaars voorzien van een warme maaltijd. De contacten met de medewandelaars, voornamelijk Japanners, is in tegenstelling met het weer enorm warm. Stilletjes begin ik me te realiseren wat ik allemaal teweeggebracht heb. Als dit zo doorgaat tot Tokyo dan hebben we letterlijk half Japan op zijn kop gezet. Als de meeste wandelaars terug gaan naar Hirado blijven er nog enkele Japanse wandelaars over. Zij komen uit de plaats Sasebo en begeleiden ons naar de overnachtingplaats voor vandaag: Yoshii. Omdat onze gids ons zoveel mogelijk langs de historische route wil leiden bedraagt het aantal kilometers voor vandaag geen 23 maar ruim 30. Daar zijn we op dit moment niet echt blij mee temeer omdat het finishpunt niet Yoshii is maar een nabij gelegen plaatsje. Met de trein bereiken we Sasebo waar onze bagage keurig in ons hotel is afgeleverd. We brengen aardig wat tijd door aan de receptie die hier in Japan “Desk” genoemd wordt, door omdat de receptioniste wat moeite had om de overnachtingprijs te berekenen. We tekenen namelijk in voor een soort klantenkaart en daardoor krijgen we voor de volgende dag weer 30% korting omdat het dan zondag is. Ik slaap met Masaji san op de kamer en hij is dodelijk vermoeid. Zelf zegt hij een kou gevat te hebben maar toch dwing ik hem om met ons mee uit eten te gaan. Hij heeft zich de afgelopen dagen zo druk bezig gehouden om alles in goede banen te leiden en bovendien de bijna winterse temperatuur op de startplaats hebben hem niet goed gedaan. We vinden een restaurant en zorgen dat Masaji san zeker niet in de tocht zit. Hij zit knikkenbollend tegenover me en als het eten op tafel staat begint hij toch wat tot zich te nemen. Langzaam trekt hij een beetje bij. Deze avond liggen we vroeg in bed omdat we er morgen weer op tijd uit moeten. Masaji san slaapt al voordat ik de kans krijg het licht uit te doen.
Het is drie uur in de nacht als ik Masaji san uit bed hoor gaan. Hij neemt plaats achter zijn PC en begint weer te werken. Als ik om zes uur opsta zit hij nog steeds achter zijn PC te werken. Om half zeven moeten we ontbijten en daarna worden we met een auto opgehaald om naar het startpunt van vandaag te gaan. Die auto brengt ons niet naar de plaats waar we de gisteren zijn gestopt maar naar de plaats waar we volgens schema zouden starten. Omdat we tijdens deze autorit stukken zagen waar we gisteren gelopen hebben, gaat Hans door het lint omdat hij er vanuit gaat dat we vandaag weer teveel kilometers zullen gaan maken. Hierbij is voor Hans de norm dat de trein altijd de kortste weg neemt. Ik vraag aan Masaji san hoeveel kilometer we vandaag gaan doen en hij antwoord twintig kilometer. In feite niets aan de hand maar het duurt even eer Hans daar vrede mee heeft. Uiteindelijk blijkt dat het tempo vandaag onder dezelfde gids als gisteren een stuk rustiger is waardoor ik inderdaad het vertrouwen krijg dat de afstand beduidend korter zal zijn dan gisteren. We stoppen bijna bij elke gedenksteen, tempel en schrijn en ondanks de soms steile hellingen en afdalingen bereiken we om drie uur weer ons hotel. Dan volgt een volgende verrassing. Om kwart voor vier moeten we weer klaarstaan voor een welkomstparty aangeboden door de wandelaars van vandaag. Het is een soort huisparty (nee geen houseparty) met veel eten en drank. De vereniging heeft een eigen masseur en beurtelings krijgen we een nekmassage. Uiteindelijk weet hij mij zover te krijgen om op de grond te gaan liggen en geeft mij een gehele massage. Daarna komen ook Hans en Jack aan de beurt. Zo rond acht uur nemen we afscheid en krijgen we elk nog een T-shirt van de vereniging mee. Nog voor dat we de deur uit zijn krijgen we een uitnodiging om met iemand mee te gaan naar een Coffeeshop. Dus niet zo een als in Nederland maar een echte. Hier vermaken we ons tijdens het genot van een heerlijk kop koffie en allerlei muziek uit de jaren zestig.
Het is bijna tien uur in de avond als we weer in ons hotel zijn en ik aan dit verslag kan gaan beginnen. Nu is het afwachten tot ik op de kabelverbinding kan want Masaji san is weer allerlei zaken online aan het regelen. Morgen slapen we in een jeugdherberg zodat ik geen garantie geef of ik daar online kan komen. Ook kan het zijn dat er zoveel beslag op onze tijd gelegd wordt dat we er niet aan toe kunnen komen. Houd het weblog dus in de gaten.
PS. Omdat we zo krap in de tijd zitten is het onmogelijk om de tekst eerst op type- of taalfouten te corrigeren. Lees er dus gewoon overheen en later als we weer thuis zijn zal ik alles nog eens nalopen.

Op weg naar Hirado

2009-03-13T11:22:00.000+09:00

Hallo allemaal,
Het is woensdag 11 maart en we zijn weer vroeg uit de veren. Masaji san heeft al een ochtendwandelingetje gemaakt als we aan het uitgebreide ontbijt zitten. Hij vertelt ons dat we even een fotosessie hebben in een parkje naast de deur. We hebben alles gepakt en voordat we naar Deshima gaan doen we eerst die fotosessie. Het blijkt te zijn met een aantal mensen uit een verzorgingstehuis met wat verplegend personeel. De bedoeling daarvan begrijpen we niet zo goed maar wij figureren op verzoek.
Dan gaat het naar Deshima. Dit is een kunstmatig eilandje dat inmiddels helemaal omringd is met opgehoogd land. Het eilandje was vroeger na de Hirado periode de handelspost voor de Nederlanders. Eigenlijk is er niets origineels meer over. Maar de laatste jaren heeft men zijn best gedaan om alles zoveel mogelijk in de oude stijl te herbouwen. Wel zijn andere materialen gebruikt en ook zijn moderne bouwtechnieken toegepast om de gebouwen aardbevings- en brandwerender te maken. Het is heel mooi om te bezoeken en het blijft heel apart om in Japan zoveel Nederlandse vlaggen te zien. Rond half elf is het weer tijd om terug te keren naar de herberg om daar onze bagage op te halen en naar het station te wandelen. Daar worden de tickets gekocht en vertrekken we met een kort treintje richting Sasebo. Daar aangekomen moeten we overstappen op een wel heel erg lokaal treintje dat ons naar een voorstadje van Hirado brengt. Daar aangekomen vertelt de stationchef dat dit het meest westelijke spoorwegstation van Japan is en dus moeten er weer foto’s gemaakt worden. Na deze fotosessie gaan we aan de wandel naar de Jeugdherberg. Eigenlijk blijkt het wandelen met de wheelie nog niet helemaal goed te zitten maar we hebben nu dan ook voor het eerst met serieuze klimmetjes te maken. De herberg lijkt meer op een hotel dan een jeugdherberg hoewel we in een hotel niet snel stapelbedden zullen tegenkomen. We voor het diner genieten we even van een heerlijk Japans bad in de buitenlucht met het zicht over zee. Dit geeft toch wel even een vakantiegevoel. Het diner is zeer uitgebreid en heerlijk. Na het diner proberen we te internetten maar helaas krijgen we geen verbinding. Dus brengen we de tijd door met het organiseren van een en ander. Onze Japanse vriend heeft heel wat geregeld en dat is ons niet allemaal duidelijk. Gaande weg komen we er wel achter wat hij bedoeld.
Op donderdag 12 maart zijn we op tijd uit de veren en genieten we weer van een heerlijk Japans ontbijt. Daarna begeven we ons te voet naar de bushalte die toch iets verder weg blijkt te liggen dan we eerst gedacht hebben. Ik draag wat extra bagage op de wheelie maar ik krijg behoorlijk last van mijn linker heup. Als we bij de bushalte zijn laten we de extra bagage wat meer in de richting van de wielen zakken zodat we dat weer eens kunnen uitproberen. We nemen de bus naar Hirado stad. De wheelie past nauwelijks in het gangpad dus het is behoorlijk behelpen. Eenmaal in Hirado gaan we weer te voet op pad naar de Ryokan, dit is een Japanse stijl familiehotel. De wheelie loopt nu wat lekkerder en als we bij de Ryokan aankomen mogen we de bagage alvast achterlaten maar kunnen we nog niet op de kamers. We maken een klein rondje stad en belanden in een klein koffiehuisje waar we uiteindelijk ook de lunch genieten. Het is er gezellig en Masaji san doet steeds zijn best om iedereen die het wel of niet horen wil te vertellen dat we vanaf deze plaats naar Tokyo gaan wandelen. Om drie uur worden we opgewacht op het gemeentehuis voor een bespreking van de ceremonie op zaterdag. Hier blijkt een Nederlander te werken die ook tijdens de ceremonie als tolk zal fungeren. We worden aan de afdeling planning voorgesteld en de gehele ceremonie wordt bijna van minuut tot minuut doorgenomen. Na afloop van deze vergadering worden we uitgenodigd voor een diner ergens in de stad. We spreken af om zes uur bij de Holland brug.
Bij die brug treffen we Remco Vrolijk weer, hij is de Nederlander die op het gemeentehuis werkt. Onder zijn begeleiding gaan we naar een restaurant met hele lage tafeltjes. Uiteraard eerst de schoenen uit en dan aan tafel. Gelukkig is onder de tafel een kuil waardoor de beentjes gewoon omlaag kunnen. We hoeven dus niet op de knietjes. Men wil ons eigenlijk aan een tafeltje zetter maar op het voorstel van Hans verspreiden we ons over drie tafels zodat we wat meer contact met de Japanse gasten aan tafel hebben. Het wordt een leuke avond met veel, heel veel eten (vooral visgerechten) en de nodige drank. Tijdens die avond worden we uitgenodigd om een sakebrouwerij te bezoeken. Iets wat ik zeker niet afsla. Rond half tien in de avond is het diner over en verlaten we het restaurant. Het eerste stuk wandeld Remco en een journaliste met ons mee. Op het punt waar de wegen ons scheiden wordt het interview nog even afgemaakt. We gaan door naar onze Ryokan en al heel snel heb ik de slaap te pakken.
De volgende morgen schuif ik na het ontwaken het raam iets open en zie dat het behoorlijk waait en regent. Jammer maar wat wil je op vrijdag de dertiende. Een goede reden om na het ontbijt wat administratie te gaan doen. Om tien uur worden we opgehaald door mevrouw Kimiko Mori om ons naar haar sakebrouwerij te brengen. Er is speciaal een tolk opgetrommeld en we krijgen een rondleiding door de heer Mori die ons het brouwproces uitlegt terwijl we langs de grote tanks wandelen. Aan het einde van tanks staat een medewerker ons met verschillende proefglaasjes op te wachten. Heerlijk spul zo s’ morgens om een uur of half elf. We maken nog even een fotosessie en krijgen daarvoor speciaal een “happy” aan. Dit is een soort kleurige kiel die bij feestelijke gelegenheden gebruikt wordt. Dan worden we weer teruggebracht naar onze herberg.
Wat er verder deze dag gebeurt zal ik later weer verhalen.

De eerste dag van de reis

2009-03-10T22:11:00.004+09:00

Hallo beste mensen,

Hier is dan ons eerste bericht van onze onderneming naar Japan.
Op zondag 8 maart ben ik ruim twee uren vroeger op Schiphol dan de rest van het team. Een mooie gelegenheid om mijn “Wheelie II” alvast te laten verpakken zodat ik wat minder problemen heb met het inchecken. De man van “Seal and Go” had nog nooit eerder zoiets gezien en vond het wel leuk om dit te verpakken. Dat is dus geen probleem en ongeveer tien minuten later ben ik weer bij de Burger King, ons vertrouwde ontmoetingspunt op Schiphol. Na enige tijd ontdek ik Jacques en zijn vrouw Ans, zoon en twee kleinkinderen. We wachten samen op Hans maar dat loopt wat anders af. Een kwartier na de afgesproken tijd gaan Jacques en ik ons inchecken zodat we van het merendeel van onze bagage af zijn. We belanden bij de selfservice van de KLM omdat onze vlucht begint met KLM naar Frankfurt en daarna met Korean Air via Seoul naar Nagasaki. Met wat assistentie van een KLM grondstewardess lukt het ons om in te checken en kunnen we door naar de balie om onze bagage in te leveren. Het label voor mijn Wheelie wordt geprint (doorgelabeld naar Nagasaki) maar ik moet die bagage wel inleveren aan het loket “afwijkende bagage” . “Leg daar maar neer”was de instructie en dat geeft dan direct een deuk in mijn vertrouwen. De plunjebaal van Jack (Jacques) mag wel gewoon bij de balie worden ingeleverd en nog steeds zonder Hans gaan we naar de beveiligingsscan om toegelaten te worden op de Schengenafdeling van Schiphol. We zoeken rustig de pier van ons vliegtuig op en omdat we nog wat tijd over hebben nemen we een biertje om onze dorstverschijnselen wat te camoufleren. Ondertussen houden we wel de stroom reizigers in het oog en ja hoor op grote afstand ontdekken we Hans en staan we midden in de gang te zwaaien om zijn aandacht te trekken. Zonder resultaat. Als het uiteindelijk tijd is om ons bij de gate te melden ontmoeten we Hans. De rede van zijn late aankomst was dat hij onderweg ontdekte dat hij zijn paspoort niet bij zich had. En dan moet je dus terug naar huis. Gelukkig was hij een half uur eerder dan noodzakelijk was van huis vertrokken dus was hij nog redelijk op tijd voor de vlucht.
De vlucht naar Frankfurt is kort en redelijk comfortabel . Met een voorsprong van 10 minuten landen we in Frankfurt dus we hebben niets te klagen. Omdat we door moeten naar Seoul zoeken we een Transit balie maar dat valt even tegen. Uiteindelijk komen we uit bij een bagage transportband. Onze bagage is op Schiphol doorgelabeld dus hebben we hier niets te zoeken. We gaan door en plots staan we weer voor een beveiligings- en paspoortcontrole. Als we dan eindelijk bij de gate zijn voor ons Korean Air toestel blijkt dat de tickets die KLM ons heeft verstrekt hier niet in de computers te passen. Dus moeten naar een naastliggende balie om onze tickets over te laten zetten. Dat blijkt geen probleem te zijn, zeker omdat de dames aan de balie het nog niet druk hebben. Ze zoeken zelfs beter plaatsen voor ons op en printen de tickets voor zowel Frankfurt als van Seoul naar Nagasaki. De vlucht verloopt prima. Wat doen die stewardessen hun best om het de passagiers naar de zin te maken. De overstap in Seoul gaat vlotjes en de korte vlucht naar Nagasaki verloopt probleemloos. We krijgen wat formulieren die we moeten invullen ten behoeve van douane en immigratiedienst. Als we na 16 uur reizen op Nagasaki airport deze formulieren bij de immigratiedienst moeten inleveren dan beginnen de problemen. Men wil niet geloven dat we drie maanden in Japan willen blijven. Daarop geef ik aan dat 90 dagen ook goed is. Het probleem is dat een toerist nooit zo lang in Japan blijft dus hebben we wat uit te leggen. Gelukkig heb ik een beschrijving van ons reisdoel in de Japanse taal geprint en dat geeft wat verduidelijking en krijgen we ons toeristenvisum en mogen we door naar de bagageband en de douane. Als ik mijn Wheelie op de band zie liggen zie ik dat de verpakking is beschadigd. Bij de douane mogen we weer ons reisdoel uitleggen en na een bewonderende kreet mogen we alle drie door. We komen in de aankomsthal en we verwachten daar een van onze kennissen. Helaas, niet dus. We proberen op weg te gaan naar de bushalte maar we worden staande gehouden door een agent in burger die precies wilde weten wat wij als buitenlanders hier in Japan kwamen doen. Dus weer de Japanse beschrijving van ons reisdoel laten zien en hij begint het een en ander over te schrijven. Dat kost tijd dus bied ik die uitdraai aan hem aan. Daarop laat hij ons door en wijst ons de weg naar de busstop. De chauffeur maakt wat ruimte in de kofferbak voor onze bagage die we dan zelf mogen opbergen en we gaan op weg naar het station van Nagasaki. We hebben nog steeds niets gehoord van onze Japanse vriend dus bij het station aangekomen gaat Hans op zoek naar de route naar de jeugdherberg terwijl ik de Wheelie uitpak en gebruiksgereed maak. Dan krijgen we een tegenvaller. De Wheelie is aan een kant dusdanig beschadigd dat hij, zeker voor langere duur niet te gebruiken is. Ondertussen is Hans weer bij ons en gaan we aan de wandel naar de jeugdherberg. Het is een klein gebouw met kleine mensen maar gelukkig normale bedden. Maar nog steeds geen teken van onze Japanse vriend. We besluiten om ergens te gaan eten en op aanwijzingen van de eigenaresse van de herberg, gaan we naar Chinatown en krijgen zelfs een kortingsbon voor een bepaald restaurant. We vinden het restaurant en we gebruiken daar een eenvoudige maaltijd. De serveersters zijn blij als we weer vertrekken want we zijn de laatste klanten. Na ons vertrek gaat bij wijze van spreken het licht uit. En wandelen we weer naar de herberg. Als we de deur open doen verteld de herbergierster dat onze vriend Masaji Kitayama is aangekomen. We hebben een leuke ontmoeting en nemen gelijktijdig met een drankje het programma van de volgende dag door. Er komen wat meer gasten bij ons zitten (allemaal Japanse jongeren) en die krijgen van Masaji precies te horen waar we vandaan komen en wat we gaan doen. Het wordt een heel gezellige avond.

Dinsdag 10 maart 2009.
Rond een uur of zes wordt ik wakker en maak ik direct gebruik van de enige beschikbare douche. Als ik weer terug op de kamer kom is het tijd om Hans en Jack wakker te maken en om half acht staat ons ontbijt gereed. Japans ontbijt dus rijst, zalm, soep, groente en thee. Vandaag gaan we de stad Nagasaki verkennen en worden we begeleid door een nichtje van Masaji. Ook gaat er een de jongeren van gisteren avond mee om foto’s te maken. Ons eerste doel is het Nagasaki Atoombom museum. Dit is erg indrukwekkend en als je dit gezien hebt begrijp je ook wat meer dingen die we verder nog zullen tegenkomen. Het volgende doel is het inslagpunt van de atoombom. Ground zero zogezegd. Ja mensen daar hebben wij gestaan en dat laat toch een indruk achter. We wandelen wat verder naar een groot vredesmonument waar het erg druk is met Japanse toeristen. Het volgende doel is de Urakami kathedraal. Een katholieke kerk waar ooit paus Johannes Paulus de tweede eens een mis heeft opgedragen. We volgen onze gids en komen uit bij een Tori die atoombom maar voor de helft heeft doorstaan. Een tori is een soort poort die (ver voor) een tempel is geplaatst. Deze tori is van graniet en wonderlijk genoeg is de helft door de impact omvergeblazen en de andere helft is blijven staan, met dien verstande dat het horizontale gedeelte door de hitte en de wind is verschoven. Hier treffen we een overlevende die tijdens het bombardement 22 jaar was. Als hij hoort dat wij Nederlanders zijn krijgt Masaji nog wat extra informatie van deze ooggetuige.
We nemen de tram richting station en iets verder stappen we uit bij Deshima. We lopen bijna het hele kunstmatige eiland rond en wachten dan op de echtgenoot van de nicht van Masaji. Dan gaan we naar chinatown en gebruiken daar een heerlijke maaltijd. Na de maaltijd moet de nicht van Masaji haar dochter opvangen maar haar echtgenoot leidt ons verder naar een Franse Katholieke kerk en dan door naar de Glover Garden. Hier staat ook het theehuis waar de eerste voorstelling van Madam Butterfly zijn gegeven. Een mooi park maar ondertussen begint de vermoeidheid toe te slaan. We gaan via de Holland Slope naar beneden en volgen een riviertje met verschillende mooie bruggen. Zo ook de brilbrug, een brug met twee ronde doorgangen. We wandelen wat verder en voor we het goed en wel door hebben staan we voor onze herberg. We hebben dorst en ik heb haast om een plaats te vinden waar ze me kunnen helpen met de Wheelie. Hans gaat wat biertjes op de kop tikken terwijl Jack en ik de Wheelie van de kamer af halen. Onze begeleider van vanmiddag wil wel even met ons meegaan als tolk maar hij ziet er weinig heil in. We lessen eerst onze dorst en gaan dan op stap naar een tankstation. Ze kijken hun ogen uit en hebben nooit eerder zoiets gezien. Dat klopt ook want de Wheelie gebruikt geen van de brandstoffen die zij verkopen. Op onze vraag of ze kunnen helpen zijn ze welwillend en als ze voor de gereedschapskist staan grist Hans al snel een bruikbare schroevendraaier weg en al snel blijkt het te werken. Nog even een schroefje en het leed is geleden. We keren terug naar de herberg en maken alles wat drinkbaar is op. Onze begeleider wordt naar huis geroepen en wij gaan naar een supermarkt om wat eten in te slaan. Dan gaan we snel terug naar de herberg en laten het ons goed smaken en daarna gaan we aan de slag om dit verslag te schrijven. Ondertussen worden we door de herbergier nog getrakteerd met een door hem zelf gebrouwen pruimendrankje. Dat blijkt hij elke dag voor zijn gasten te doen. Heerlijk.
Morgen gaan we verhuizen en dan weet ik nog niet of we weer internet hebben. Wel gaan we zo direct nog even proberen of we nog wat foto’s op het net kunnen zetten.
Groeten van het Hofreis team

Opstarten webblog Hofreis 2009 NL

2008-12-26T22:56:00.000+09:00

Hallo Nederlandstalige lezers en lezeressen.
Mijn naam is Lo Liebregts (gepensioneerd marine militair) en ik zal in de komende maanden zorg gaan dragen voor het bijhouden van dit Nederlandstalige blog. Voorlopig is er nog niet veel te melden. Zelf ben ik nog niet zo erg thuis in het bloggen dus is het voor mij even uitproberen wat de mogelijkheden zoal zijn.
Mijn Nederlandse medewandelaars zijn Hans van Wuijckhuise (ambtenaar van het ministerie van defensie) en Jacques Liska (gepensioneerd luchtmacht militair). Er zijn ook drie Japanse wandelaars die ons zullen gidsen. De eerste is Masaji Kitayama. Hij is ook de website beheerder en heeft voor ons de hele route uitgestippeld en zal ook de overnachtingsreserveringen doen. In het verleden heeft hij ons ook al eens bijgestaan tijdens de Tokaido-Nakasendo wandeling. Verder is er dan nog Kiyoshi Katayama. Hij zal slechts aanwezig zijn op de meest belangrijke plaatsen om als tolk Japans Engels te fungeren. Beide Japanners zijn gepensioneerd. Als derde is er dan Ryohei Tamaru. Hij zit nog volop in het arbeidsproces en zal zich vooral tijdens weekenden en bijzondere feestdagen bij ons voegen.

Route Map of Hofreis - Big Walk 2009

2008-12-26T09:27:00.002+09:00

Rev.9_4 (2009/1/1)

To Google Map